Stelt u zich eens voor: uw huis is verwoest door een aardbeving. Uw partner en kinderen zijn vermist. U bent letterlijk alles kwijt. Het is eind oktober en volgens weervoorspellingen gaat het vanavond sneeuwen. Geen geld, geen dak boven het hoofd, geen warme kleding. Wat zou u doen? Dit overkwam duizenden mensen in het oosten van Turkije na de aardbeving op 23 oktober 2011. Het dodental staat inmiddels op ruim 450 en er liggen nog honderden mensen onder het puin. Dit aantal loopt dus met de dag op. U kunt de pijn en het leed van die mensen niet verzachten. U kunt er wel voor zorgen dat ze vanavond een dak boven het hoofd hebben. Laat hen niet in de kou. Help. En doneer.

Donaties kunnen worden gedaan aan een van de volgende organisaties.

• NGO Sarmasik

Naam: Sarmasik
IBAN: DE89305500000093349884
BIC: WELADEDN
Stad: Neuss
Land: Duitsland
Beschrijving: WAN – ERDHEJ
Transactiekosten: geen
www.sarmasik.org

• Koerdische Rode Halve Maan

Giro: 7460693
Postbus 30002
6803 AA Arhnem

http://www.heyvasor.com/

• Turkse Rode Halve Maan (lokale Rode Kruis)

Giro 7244

www.ifrc.org

http://www.kizilay.org.tr/

AMSTERDAM – Jaren geleden begon ze als een ideaal. Ze begon als het ideaal van jongeren met een verlangen naar vrijheid en waarheid, het ideaal van Koerden en van Koerdistan. Stemmen verenigden zich in één en materialiseerden zich tot Azady. Haar stem luidde en vierde zege, haar stem vulde gewillige oren met het vrije woord.

Vandaag is Azady jarig. Zes jaar geleden begon zij de Koerden in het Nederlandse taalgebied te dienen. Vol overgave zorgde haar redactie jaren lang voor dagelijkse berichtgeving over de Koerdische zaak, onpartijdig en zonder restricties.

Vandaag weerklinkt de stem van de vrijheid nog steeds, in de harten van ieder die de wil heeft naar haar te luisteren.

6 sala Azady pîroz be!

Foto: Azady

Deze dag, 22 januari heeft ook een andere betekenis voor de Koerden. Het is de dag dat de Staatsrepubliek Koerdistan, ook wel bekend als de Republiek van Mehabad, in 1946 werd uitgeroepen. Op deze heugelijke dag namen de Koerden de vrijheid in eigen handen. Ook Azady heeft de vrijheid in eigen handen genomen en zes jaren lang uit haar penpunt doen vloeien. Alles wat hieruit is voortgekomen zal vanaf deze dag voort blijven bestaan als archief dat zij in haar bestaan geleidelijk aan gevormd heeft.

Vrijheid centraal

Azady. Vrijheid. De laatste twee Achtergrond artikelen, gepubliceerd in de naam van Azady, zijn als eervolle afsluiting gewijd aan haar betekenis.

Azady in de Koerdische dichtkunst, geschreven door Zenwer Ayoubzadeh, een schrijfster die na bijna vier van de zes jaar dat Azady bestaat, vele bijdragen te hebben geschonken aan Azady.nl, voor het laatst bijdraagt met een artikel over de betekenis van Azady. Aan de hand van het bekende gedicht Xasekewe van de Koerdische dichter Saied Kamil Immai (ook wel bekend als mamosta Awat), probeert zij de betekenis van ‘vrijheid’ te ontrafelen. De onschuld en onderdrukking van de vrijheid van de xasekewe (patrijsvogel) staan centraal in dit gedicht. Het continue onschuldige streven van de xasekewe voor zijn vrijheid wordt gedreven door zijn band met zijn oorsprong, de bergen, en is gelijk aan dat van de Koerden.

Tussen vrijheid en onderdrukking: de opkomst van de tiran, de laatste bijdrage aan Azady van Zjir Rashaan, h.t. hoofdredacteur en fervente schrijver sinds den beginne, toen Azady zes jaar geleden tot stand kwam, waar hij medeoorzakelijk voor was. Ook in dit allerlaatste artikel staat de vrijheid en de Koerdische strijd tegen onderdrukking centraal. Het is het epos van een zoon van het volk van Ararat, die met lede ogen aanziet hoe de tiran zijn volk en vaderland binnensijpelt en vermurwt, terwijl het volk toekijkt en toestaat. In lichte stoïcijnse zinnen wordt beschreven hoe de onderdrukking geen zege kan vieren, zolang de geest onoverwonnen blijft.

Zolang de wil om azady blijft bestaan

Beide artikelen illustreren hoe de strijd van de Koerden voor hun rechten en hun land zullen voortbestaan, zolang het verlangen naar vrijheid, naar azady, blijft voortleven. Azady.nl heeft in de zes jaar van haar bestaan getracht met het vrije woord een uitlaat te vormen voor dit verlangen bij de Koerden in Nederland en de rest van het Nederlandse taalgebied. Azady zal blijven voortbestaan en haar stem zal wederklinken, zolang er behoefte naar is.

Bron: Azady

Foto: AKnews

SLEMANI – De onafhankelijke Koerdische krant Hawlati meldt dat de Regionale Regering van Koerdistan (KRG) reissancties opgelegd heeft op haar hoofdredacteur, de hoofdredacteur van de evenwel Koerdische krant Awene en journalist Jamil Othman Naqshbandi. Het is de drie journalisten verboden het land te verlaten, een sanctie die in het algemeen criminelen wordt opgelegd.

In Hawlati, de onafhankelijke Koerdische krant die vanuit Slemani (Zuid-Koerdistan) verschijnt, is een kopie van het bevel van het Openbare Ministerie verschenen, waarin bevolen wordt de drie journalisten een reissanctie op te leggen en het land niet uit te laten. Het bevel is gegeven aan zowel douaniers van de luchthavens als de grensposten van Zuid-Koerdistan.

De journalisten in kwestie zijn Kamal Rauf, de hoofdredacteur van Hawlati, Shuwan Mohammed, de hoofdredacteur van Awene en Jamil Othman Naqshbandi, de journalist die aangeklaagd is door de regering voor een van zijn artikelen verschenen in Hawlati.

Hawlati citeert ook een brief van de veiligheidstroepen van de Koerdische Ministerie van Binnenlandse Zaken die het Nationaliteiten, Paspoorten en Verblijf Kantoor van de Koerdische regio verbiedt buiten de grenzen van de KRG te reizen en beveelt dat de journalisten “gezocht” zijn en “uitgeleverd” dienen te worden.

Beperking persvrijheid

De hoofdredacteur van Hawlati heeft tegenover het Koerdische nieuwsagentschap AKnews vastgesteld dat de beslissing van het Hof een poging is “de vrije journalistiek in Koerdistan de kop in te drukken en de vrijheid van meningsuiting te beperken.”

De beslissing van het Hof is gebaseerd op de rechtszaak die loopt tegen de journalisten, naar aanleiding van een klacht ingediend door de minister van Natuurlijke Bronnen, Ashto Hawrami. In een in Hawlati verschenen artikel werd de Ministerie bekritiseerd “geen transparantie te vertonen”, met name in het opzicht van de Koerdische oliecontracten en de inkomsten van de Ministerie.

“Wij rennen niet weg”

De Hawlati hoofdredacteur benadrukt echter dat het artikel in kwestie een opiniestuk was en geen journalistiek nieuwsitem. De journalist verklaart te nimmer weg te zullen vluchten van zulke klachten.

De hoofdredacteur van Awene sluit zich bij de laatste uitspraak van zijn collega aan. “Wij zijn de zoons van deze natie; wij zijn niet degenen die wegrennen van de natie, het zijn de ambtenaren die administratieve of financiële schandalen begaan en op de vlucht slaan”, meent Mohammed.

Waarborging persvrijheid

Enkele weken geleden liet president Massoud Barzani de aanklachten op verschillende journalisten in Zuid-Koerdistan vallen, “omwille van de waarborging van de persvrijheid in de regio”. De drie journalisten geven aan gedacht te hebben dat ook de aanklachten op hen met dit gebaar vervallen waren. Dit is echter niet het geval gebleken.

De hoofdredacteur van Awene meent dat hun “professionele inspanningen en prestaties hebben geleid tot ongebalanceerde maatregelen en beslissingen van het Hof.”

Autoriteiten ontkennen

Zuid-Koerdische ambtenaren van de Ministeries in kwestie ontkennen de sancties en hebben tegenover AKnews laten weten niets van dergelijke reisbeperkingen af te weten.

Bron: Azady.nl, AKnews, Hawlati

Foto: life.com

In Tunesie is op 14 januari het regime van Zeynel Abidin Ali na 23 definitief na een uitgebroken revolutie, omvergeworpen. Totalitaire machtsregimes in het Midden-Oosten vrezen dat hun volk het voorbeeld van de Tunesiërs wel eens zou kunnen volgen. Maatregelen hiertoe worden ook in Syrië genomen.

Terwijl landen als Egypte het volk tevreden wilden houden met de verlaging van voedselprijzen, koos de Syrische regering ervoor de berichtgevingen over de Tunesische revolutie te censureren. Op staatstelevisie werd niets over de gebeurtenissen uitgezonden. Vooralsnog bereikten de berichten ook Syrië onvermijdelijkerwijs, met name via satelliet televisie-uitzendingen waar de regering geen controle over heeft.

Geheime vergadering

De Syrische regering heeft in Damascus in een speciale vergadering alle veiligheidschefs van het land bijeenverzameld, om de mogelijkheden voor de preventie van een revolutie te bespreken. In de vergadering is besloten dat met spoed plannen opgesteld moeten worden die onder anderen gericht zullen zijn op ambtenaren die van het regime zullen afwijken, een hardere aanpak van de Koerden en vergroting van de maatschappelijke controle.

Ook zullen alle demonstraties verboden worden en zal de macht van het leger verder uitgebreid worden. Bovendien zullen soldaten het recht krijgen om satelliet schotels en televisieantennes te verwijderen en zullen telefoongesprekken vaker afgeluisterd mogen worden.

Met de nieuwe plannen wordt het ook mogelijk gemaakt dat hele dorpen en steden geïsoleerd kunnen worden, indien de regering daar reden toe ziet.

West-Koerdistan

De 2 miljoen Koerden in West-Koerdistan en de grote steden van Syrië, vormen samen 10% van de bevolking in Syrië. Sinds 1962 hebben zij echter het status van ‘vreemdeling’ in hun eigen woongebied. Vandaag de dag beschikken meer dan 300 000 Koerden niet over burgerrechten. Deze ‘staatloosheid’ wordt bovendien overgeleverd van ouder op kind. Kinderen van ouders zonder burgerrechten, krijgen deze ook niet toegekend en kunnen niet geregistreerd worden.

Meer over de huidige situatie in West-Koerdistan

• Koerden in West-Koerdistan: voor eeuwig vervloekt? – Shogan Kadir

Foto: Weeklyblitz.net

In een verklaring ter veroordeling van de executie van de Koerdische Huseyin Xizri in de gevangenis van Urmiye (Oost-Koerdistan) verklaart de PJAK dat het Iraanse regiem er op gericht is de Koerdische politiek monddood te maken met executies, martelingen en andere onmenselijke praktijken. Zodoende zou het regime de Koerdische weerstand en strijd voor de vrijheid willen breken.

De PJAK zegt vastberaden te zijn “sterk te reageren” op het Iraanse regime en er voor te zorgen dat zij “spijt zullen krijgen van al hun misdaden”.

Boetedoening

Op 24 december had de PJAK het Iraanse regime gewaarschuwd voor boetedoening indien zij nog meer Koerdische gevangen zouden executeren. Zij hadden laten weten dat hun huidige staakt-het-vuren beleid voor vrede in Iran, niet inhield dat zij zich stil zouden houden tegen misdaden van het Iraanse regime.

Xiziri
Huseyin Xiziri was een politieke gevangene die in 2008 na een rechtszaak van vijf minuten, zonder het bijzijn van een advocaat, het doodsvonnis opgelegd heeft gekregen. Zijn vonnis werd op 15 januari voltrokken, wederom in de afwezigheid van zijn advocaat noch familie.

PJAK

De PJAK is opgericht in 2004 en actief in Oost-Koerdistan. Sinds october 2010 voeren zij een eenzijdig staakt-het-vuren beleid ter gelegenheid van de totstandkoming van vredige oplossing van de Koerdische problematiek. Voorwaarden voor een permanente vrede zijn onder anderen een eind van de Iraanse militaire operaties in Oost-Koerdistan, het recht op onderwijs in de moedertaal, vrijheid van meningsuiting en partijaanhang, de vrijlating van politieke gevangenen en de afschaffing van de doodstraf.

De PJAK heeft als doel in Iran een “democratisch system tot stand te brengen, waarin voor alle burgers, Iraniërs, Koerden, Azeri’s, Baluchi’s, Turkmenen, Arabieren en alle andere ethnische groeperingen een vorm van zelfbestuur mogelijk gemaakt is.”

Bron: Azady.nl, PNA

Foto: hevallo.blogspot.com

Tijdens zijn wekelijkse ontmoeting met zijn advocaten, heeft PKK-leider Ocalan doorgegeven dat de Turkse regering onder leiding van de AKP politieoperaties coördineert in Noord-Koerdistan tegen Koerdische politici. Hij meent dat deze plannen zo gevaarlijk zijn als de ondernemingen in de negentigerjaren tegen de PKK. Ocalan heeft gezegd dat de AKP meer dan vastbesloten is de Koerdische politieke machten te elimineren en dat de ontwikkelingen in de richting van een Koerdische genocide door de Turkse staat wijzen.

Waarschuwing aan Koerdische politici

Ocalan waarschuwt Koerdische partijen. Hij meent dat praktijken als de ‘KCK-operaties’, die het massaproces van Amed waarbij 152 Koerdische politici en activisten terecht staan, tot gevolg had, voortgezet zullen worden en duizenden anderen een celstraf opgelegd kunnen krijgen. Hij bestempelt deze ondertekeningen als “onderdeel van een plan tegen de Koerden” zijnde en waarschuwt Koerdische partijen op hun hoede te zijn voor dergelijke praktijken van de Turkse regering.

Ocalan verkondigt wederom dat als Turkije geen stappen in de richting van vrede zal nemen, hij zich zal terugtrekken als mediator in het proces. “En zijn geen tekenen aanwezig die er op wijzen dat de situatie na juni anders zal zijn (na de Turkse parlementsverkiezingen, red.). Als zij ons niets laten zien, is er niets wat ik nog kan doen. Ik heb het eerder gezegd en ik zeg het nogmaals: De Turkse staat moet een ‘vredesbeslissing’ nemen. Als zij dit werkelijk willen, is het iets wat makkelijk te doen is”, zei Ocalan.

Brieven aan Gül

De PKK-leider maakte ook bekend dat hij meerdere malen een brief heeft gestuurd naar de president van Turkije, Abdullah Gul. Een antwoord heeft hij vooralsnog niet ontvangen van de president. Ocalan benadrukt hierbij dat het van belang is dat hij wordt erkend als legitieme gesprekspartner in de vredesgesprekken tussen Koerden en de regering.

Ocalan waarschuwt ervoor date en proces van totale weerstand kan ontstaan onder de Koerden als het vredesproces, waar nu moeite voor wordt gedaan, komt te falen.

Bron: Azady.nl, ANF

In tegenstelling tot mijn leeftijdgenoten, kampte ik altijd met vragen. Mijn ouders hadden net als velen zich de slaven van de traditie verklaard. Mijn opa grijnsde altijd wanneer ik mompelend mij afvroeg waarom zij nooit tijd voor mijn vragen hadden. “Je ouders zetten de traditie van de bewoners van de hoge landen voort, voor jouw vragen hebben ze geen tijd.” Van kinds af aan had ik moeite met het woord ‘moet’, dat wist mijn opa ook. Zo brutaal als ik was op die leeftijd, aarzelde ik niet mijn opa te vragen waarom hij dan niet de hele dag bezig was ‘onze traditie voort te zetten’, maar urenlang naar die ene bijna onzichtbare boom aan de overkant van de berg staarde. “Het is ook traditie om op jonge leeftijd de fouten van onze voorouders voortzetten, zodat we op een oude leeftijd mogen nadenken over wat we fout hebben gedaan.”, suste hij in mijn oren.

Het leuke aan kind zijn, is dat je altijd simpele oplossingen hebt voor complexe problemen. Zo had ik ook de ideale oplossing: “Kunnen we niet eerst nadenken over wat we fout zouden doen, om vervolgens die fouten niet te maken?” Opa grijnsde weer en fluisterde het antwoord dat ik niet wilde horen: “Maar mijn lieve kleinzoon. Jij mag de traditie niet verbreken!”

Hoewel wij geen heersers hadden die ons opdroegen te doen wat we niet wilden, waren we toch onze eigen tirannen. We hebben immers de traditie om als vrije zielen voort te leven.

Onze vrijheid is net een paardenwedstrijd. Eentje neemt de leiding over en overschaduwt de elegante verschijning van de rest van de paarden. Het bittere is dat hij ook nog eens de winnaar wordt, zonder dat het uitmaakt hoe hard de anderen gerend hebben.
Zo is ook onze vrijheid. Eentje neemt altijd de leiding over, hij neemt alle vrijheid van de wereld voor zichzelf en bepaalt voor de rest hoe ‘vrij’ zij zich moeten gedragen…

Sta er vooral niet stil bij: Het kan zijn dat je gevoel een andere melodie zingt dan je pen. Het is niet de kunst de pen te forceren datgene te schrijven wat je gevoel zingt… wel je gevoel te dwingen ook te kijken naar datgene wat de pen ziet en opschrijft.

Tussen de traditie en de elegante verschijning van het paard, had de zieke man van de lage landen zijn intrede al gedaan in het nabijgelegen dorp. In de verte schreeuwde hij in een vreemde taal vier bergen bij elkaar, hij zou het verloren broertje zijn dat we nooit hadden gekend. “Ieder huis een eigen waterput”, beloofde hij. Ieder gezin zou een nieuw huis krijgen. Voortaan mochten we zelfs de lage landen bezoeken en werden we als gelijke van onze nieuwe heerser behandeld.

Zo brutaal als ik was, begon ik mijn opa vragen te stellen: Waarom droeg hij een harnas? Wat deden al die vreemde mannen bij hem? Wij begrepen elkaar, waarom moesten we nu in een taal spreken die we niet zelf spraken? We gingen toch al elke vrijdag voor het vrijdagsgebed naar dat dorp, waarom riep hij dan dat we dat voortaan mochten doen?

De storm spreekt
De taal van de bloem
Niet
Zo ook de vreemde man
Uit het lage land

Stiekem vraag ik me
Toch af
Hoe maakt hij zich
Verstaanbaar?

De essentie van tirannie is het verstaanbaar maken. Onze nieuwe heerser hoefde de taal van de bewoners van Ararat niet te spreken om datgene duidelijk te maken, wat de pen niet schrijven kon. Door de eeuwen heen leerden we de taal van het harnas. Onderdrukt waren we pas echt, toen we alleen maar de taal van het harnas accepteerden. Het probleem van luisteren is dat je het kunt begrijpen en vervolgens kunt gehoorzamen.

Ook ik luisterde, maar niet naar onze nieuwe heerser. Ik luisterde naar de verhalen van opa. Ooit had hij me beloofd een verhaal te vertellen over het bezoek van zijn oudere broer aan de grootvader van onze nieuwe heerser. Ik was reuze benieuwd naar zijn verhaal. Ik had immers begrepen dat om te weten hoe onze nieuwe heerser is, ik een verhaal over zijn grootvader moest aanhoren. Maar mijn opa had inmiddels de taal van het harnas goed begrepen en wist dat hij geen begin kon maken aan een dergelijk verhaal. Zijn broer was immers nooit teruggekeerd naar zijn dorp.

“Opa, wat hebt u begrepen?”
“Geen verhaal dat met de naam van onze nieuwe heerser of van zijn naasten begint.”
“Zei hij dan iets over het einde?”
“Nee lieverd”
“Vertel me dan het einde…”

Hij grijnsde en begon te vertellen:

“Wat Gij ook met mij doet, ik ben van Ararat. Ararat schept, Ararat neemt! U ontneemt mij mijn adem, U krijgt een levenloos lichaam, dat U toch liever onder de grond ziet dan dat het verrot naast al uw rijkdommen. Maar, liegt de waarheid als zij zegt dat ik uiteindelijk onder de grond van Ararat mijn rust zal vinden, met of zonder Uw toestemming? Al scheurt U mijn lichaam in vier stukken, U zult mij toch uiteindelijk als één geheel moeten begraven. Wat heeft dit voor zin? U onthoudt mij van het spreken van de waarheid en de naam van de vrijheid? Ik zal, net als U, eeuwig liegen totdat de leugen zichzelf zat wordt en om de waarheid smeekt. Hoe kan de leugen bestaan als de waarheid uitgestorven is? De waarheid zal verteld worden. Door wie? Kijk omhoog mijn Heer. Zo hoog als Uw nek buigen kan. Op de top van die berg ziet U een boom. Aan de overkant van die boom zal een jongetje zich op een dag afvragen wat zich vandaag hier heeft afgespeeld. Zodra hij de waarheid onder ogen ziet, zal hij die waarheid met zich meebrengen.
Ik smeek alle goden bij elkaar dat Uw nakomelingen tegen die tijd strijdklaar zullen zijn. Vergeet niet mijn Heer: Ararat schept, Ararat neemt…”

“Zo stond de dappere man, strijdklaar, maar vooral zo dood als zijn onderdrukte Ararat…”, sloot opa zijn verhaal af.

Sta er wél stil bij: Onderdruk, zolang de geest vrij is, de onderdrukking, net als de tiran. Welke tiran? De tiran van je eigen geest… Want alleen jij kunt bij je eigen geest. Geen mens, geen Allah.

Dit artikel is een vervolg op Tussen vrijheid en onderdrukking: de dood er tussenin

Foto: Voo.nl

DEN HAAG – Minister Rosenthal van Buitenlandse Zaken antwoordt op de Kamervragen van SP-lid Harry van Bommel over het massaproces tegen Koerdische politici en activisten in Amed (Diyarbakir).

Minister van Buitenlandse Zaken, Uri Rosenthal, heeft vandaag de op 12 januari 2010 schriftelijk ingediende Kamervragen van Harry van Bommel, Tweede Kamer lid van de Socialistische Partij (SP), beantwoord.

In zijn antwoord laat hij weten dat hij op de hoogte is van het massaproces in Amed, waarbij 152 Koerdische politici en activisten terecht staan. Hij zegt dat het proces ook vanuit Nederland gevolgd wordt en dat er vanuit de EU, in samenspraak met de politieke Kopenhagen-criteria er op wordt toegezien dat het proces onafhankelijk en eerlijk verloopt.

Volgens minister Rosenthal zal de Nederlandse regering Turkije er op aanspreken zodra de rechten van de verdachten geschonden worden. “Eerst zal het verloop van deze rechtszaak moeten worden afgewacht. Het Kabinet wil immers niet op de stoel van de rechter zitten”, meent hij echter.

“Turkije kan, tot slot, alleen lid van de EU worden als het aan alle toetredingsvoorwaarden, waaronder de Kopenhagen-criteria, voldoet.”, voegt hij er tot slot aan toe.

Het volledige antwoord van de minister kan hier teruggevonden worden.

Bron: Azady.nl, BUZA, SP

Eerder in het nieuws

• 09/01/2011 Van Bommel stelt Kamervragen over massaproces Amed

Vraag 1

Hebt u kennisgenomen van een massaproces op 13 januari 2011 in de Turkse Koerdische (Noord-Koerdische, red.) stad Diyarbakir (Amed, red.) tegen onder andere 74 volgens de Turkse kieswet verkozen burgemeesters en gemeenteraadsleden? 1) Is het waar dat zij lid zijn van een legale politieke partij, zoals de DTP, die inmiddels BDP heet? Zo neen, wat zijn dan de feiten?

Antwoord op vraag 1

Ja. Naar ik begrijp, was in elk geval een aantal van deze 74 verdachten voor de toenmalige DTP politiek actief.

Vraag 2

Is het waar dat behalve deze beklaagden nog honderden mensenrechtenactivisten en andere maatschappelijk actieve burgers aangeklaagd worden op beschuldiging van lidmaatschap van een terroristische organisatie? Om hoeveel mensen gaat het naar uw informatie precies en is voor allen de aanklacht gelijk? Zo nee, wat zijn de verschillen? Is naar uw opvatting daadwerkelijk sprake van lidmaatschap van een terroristische organisatie of is hier sprake van politieke vervolging?

Antwoord op vraag 2

Genoemde verdachten maken deel uit van een groep van meer dan 1900 mensen die sinds april 2009 zijn opgepakt. Onder hen zijn journalisten, advocaten, bestuurders en medewerkers van NGO’s. Zij worden beschuldigd van lidmaatschap van de zogenaamde KCK, de vermeende civiele tak van de verboden PKK.

Vraag 3

Deelt u de opvatting dat het gaat om een politiek proces dat niet overeenkomt met de criteria van Kopenhagen en niet hoort in land dat kandidaat is voor het EU-lidmaatschap? Indien nee, waarom niet? Zo ja, bent u bereid de Turkse regering te melden dat een politiek proces ongepast is een rechtsstaat? Indien nee, waarom niet?

Vraag 4

Bent u bereid er bij de Turkse autoriteiten op aan te dringen deze verdachten te vrijwaren van rechtsvervolging? Zo nee, waarom niet?

Vraag 5

Bent u tevens bereid een vertegenwoordiger van de Nederlandse ambassade in Ankara aanwezig te laten zijn tijdens het proces om de gang van zaken te volgen? Zo nee, waarom niet?

Vraag 6

Wat zijn naar uw oordeel de gevolgen van een veroordeling voor de onderhandelingen over de toetreding van Turkije tot de EU? Kunt u dat toelichten?

Antwoord op vragen 3 t/m 6

Het zal moeten blijken of sprake is van een politiek proces. De EU ziet er, conform de politieke Kopenhagen-criteria, op toe dat in Turkije sprake is van een eerlijke en onafhankelijke rechtsgang. Ook Nederland volgt dit proces daarom op de voet. Zo was de Nederlandse Ambassade op de eerste dag, d.d. 18 oktober jl., van dit proces aanwezig. Indien de rechten van verdachten met voeten worden getreden, zal het Kabinet de Turkse autoriteiten hierop – zowel bilateraal als in EU-verband – aanspreken. Eerst zal het verloop van deze rechtszaak moeten worden afgewacht. Het Kabinet wil immers niet op de stoel van de rechter zitten. Turkije kan, tot slot, alleen lid van de EU worden als het aan alle toetredingsvoorwaarden, waaronder de Kopenhagen-criteria, voldoet.

1) Informatie van Koerdisch Instituut in Brussel. Zie voor “Lijst van de Koerdische gevangen genomen politici door de Turkse autoriteiten” www.kurdishinstitute.be/nederlands/1748.html.

Toelichting:

Deze vragen dienen ter aanvulling op eerdere vragen terzake van het lid El Fassed (Groenlinks), ingezonden 7 januari 2011 (vraagnummer 2011Z00134)