Van buiten is een professionele website te zien, met altijd de meest actuele invulling op de voorpagina. Artikelen die zorgvuldig zijn geschreven en nieuwsberichten die met veel aandacht in elkaar zijn gezet om te voldoen aan de beginselen van Azady. Zo van buitenaf zou je haast niet zeggen dat de redactie uit jonge vrijwilligers bestaat, die in de eerste plaatst nog studeren en werken. Iedereen doet immers zijn uiterste best om dit niet door te laten schemeren.

Toch blijkt het dat onze lezers wel geïnteresseerd zijn in de gang van zaken achter de schermen. En gezien de medewerkers van Azady het verdienen om voor de verandering zelf eens in de spotlights te staan, zal ik kort stuk voor stuk de kernmedewerkers die Azady dagelijks waarmaken bespreken.

Bovenaan het lijstje staat Zjir Rashaan, de huidige hoofdredacteur. Zes jaar geleden was hij één van de jongemannen die de behoefte voelde om een medium als Azady op te richten. Tot op heden is hij doorgegaan zich in te zetten voor dit ideaal. Al zijn werken die verschenen op Azady reflecteren zijn kundigheid als schrijver. Zijn inzicht is vergaand en zijn passie is diep. Soms verstrooid, maar met een koppigheid die geen ‘neen’ voor lief neemt, zal hij nog ver komen. In de zes jaar dat Zjir zich heeft ingezet voor Azady, heeft hij ook zijn opleiding Geneeskunde afgemaakt. Geen eitje, zoals velen wel kunnen bevestigen. Kort geleden is het officieel dokter Zjir Rashaan geworden en plukt hij de vruchten van zijn onophoudende inzet. Een persoonlijkheid met vele kanten waar we trots op kunnen zijn.

Vervolgens hebben we Shanaz Barzandji, onze huidige adjunct-hoofdredacteur. Soms is het onvoorstelbaar om te bevatten waar ze haar energie vandaan haalt, want een rustig moment van haar zal ik nog moeten meemaken. Deze Groningse farmaciestudente sloot zich kort na het ontstaan van Azady aan bij de redactie. “Ze loog zelfs bijna over haar leeftijd”, wordt wel eens gegrapt als terug wordt gedacht aan haar sollicitatie. Logisch, want zoals ze zelf zou zeggen: waar een wil is, moet wel een weg te vinden zijn. Als er iets is waar ze zich vol passie op stort, is het wel Azady. Ook al is ze soms iets minder aanwezig geweest, de Azady-familie waarmee ze praktisch volwassen is geworden, is haar altijd bijgebleven. Als een moeder die zich over haar kind bekommert ziet ze het als haar, en onze, verantwoordelijkheid om voor Azady ‘te zorgen’. En net als bij een echte moeder, ook al is ze even verwijderd van haar kind, weten de zorgen in haar achterhoofd zich niet stil te houden.

Zilemo Aziz, onze Chef Redactie Nieuws. En een Chef is ze ook echt. Als het op de kwaliteit van de nieuwsberichten aankomt, zal zij geen genade kennen. Logisch, ze weet immers waar ze het over heeft. Bovendien volgt zij als enige van de redactie de opleiding ervoor. Deze studente Journalistiek is een topper als het op haar vakgebied aankomt. Vaak moet zij haar dagen en nachten samenvoegen om de drukte van haar studie met haar verantwoordelijkheden voor Azady te kunnen combineren en daar is doorzettingsvermogen voor nodig om het ook nog eens voor zo een lange tijd vol te houden. Als toppertje bezit ze daar gelukkig meer dan genoeg van. En met de kundigheid die ze in haar vak beheerst, ben ik er zeker van dat ze zich staande zal houden in de hectische wereld van de journalistiek en ver zal komen.

Geen dagelijkse schrijver maar desalniettemin een belangrijke persoon binnen de redactie is Mand Khidir, penningmeester en PR. Hij is degene die dagelijks de externe communicatie moet onderhouden en de vele e-mails en verzoeken die onze redactie binnenkrijgt verwerkt en beantwoordt. Naar eigen zeggen controleert hij de Azady-inbox vele malen vaker dan zijn eigen e-mail. En voor wie hem persoonlijk kent, betekent dat heel wat, gezien de reactiesnelheid op zijn persoonlijke e-mail ver boven gemiddeld ligt. ‘In het dagelijkse leven’ is deze jongeman student Geneeskunde te Leiden. In de Leidse collegebanken zul je hem menigmaal treffen terwijl hij e-mails die bij info@azady.nl binnen zijn gekomen, aan het lezen is in plaats van zijn aandacht te richten op de docent die aan het woord is.

Als penningmeester heeft Mand niet bepaald een dikke portefeuille om over te waken: Azady draait immers op honderd procent vrijwillige inzet. Een dikke portefeuille hebben wij dus gelukkig ook niet nodig om te zijn wie wij zijn.

De lieve en zorgzame nieuwsschrijfsters, Lana Ali en Shogan Kadir, kunnen absoluut niet in dit rijtje ontbreken. Beiden studentes rechten (fiscaal recht en rechtsgeleerdheid resp.) en beiden intens druk bezig met hun studie. Deze drukte heeft hen echter voor geen dag Azady doen vergeten.

Lana Ali, als iets niet in orde komt met de verantwoordelijkheden die ze tegenover Azady draagt, kan dit haar dagen lang dwarszitten. Haar verantwoordelijkheidsgevoel is dan ook wat haar drijft. Evenals de rest van de redactie koestert zij de idealen van Azady en heeft zij wat Azady nieuwe generaties kan bijbrengen en leren over Koerden, hoog in het vaandel staan. Ze is iemand op wie je in moeilijke tijden altijd beroep kunt doen om te hulp te komen schieten. Het is mijn hoop dat ze dan ook door heeft hoe erg dit door de rest op prijs wordt gesteld.

Shogan Kadir, eigenwijs, brutaal en alles behalve een standaard of onderdanig Koerdisch meisje. Over een jaar of tien zal zij naar alle waarschijnlijkheid een meedogenloze pleitster op de vloer van het rechtsspel zijn. Een blad voor mond neemt ze niet. Tussen alle drukte door heeft zij de wil om voor nieuwsberichten te zorgen die aandacht besteden aan subgroeperingen die dreigen vergeten te worden. Want onrecht tolereert ze geen moment.

Als redactie zien we elkaar bepaald niet iedere dag. Ieder woont in een andere uithoek van ons nederige landje, maar gelukkig houdt onze digitale werkvloer ons bijeen. Soms kan het dermate moeilijk zijn elkaar te treffen zoals het feit dat ik bijvoorbeeld nog steeds niet het genoegen heb gehad Dashne Moulood, onze Eindredactrice Opinie en Debat, persoonlijk te ontmoeten. Deze studente Planologie zet zich al lange tijd in voor Azady. Door de drukte die haar opleiding en werk tegenwoordig met zich meebrengen, is ze echter gedwongen om vanaf een afstand haar sectie in goede banen te leiden.

Studenten, stuk voor stuk, pas afgestudeerd of niet, die zich dagelijks uit de naad werken om Azady waar te maken. Vrijwillig en dus zelfs met bijbaantjes om zichzelf te onderhouden. Ze zijn allemaal zo veel meer dan hierboven beschreven staat, woorden schieten mij vrij letterlijk te kort. Eén ding heeft ieder van deze bescheiden Azady-familie tot slot in gemeen hier: stilzitten is geen optie en het waarborgen van Azady zoals het bedoeld is, gaat boven alles.

En wie ben ik? Dil Yilmaz. Binnen Azady ben ik hoofdverantwoordelijke voor de sectie Achtergrond, Eindredactrice Achtergrond met andere woorden. Ook een student net als de anderen, geneeskundestudent welteverstaan. Wie ik echt ben, daar mogen mijn mederedactieleden over oordelen.

Wij willen de Koerdische problematiek – als het probleem van een natie, van een volk – echter niet opgelost zien worden door wapens, maar door dialoog - MURAT KARAYILAN

Hoog in de rotsachtige bergen van de Iraakse frontlinies, waar mannen (en, in dit geval, vrouwen) met geweren al langere tijd te werk gaan buiten het bereik van elk overheid, lijkt Murat Karayilan meer geïnteresseerd in het streven naar vrede dan het vervolgen van de oorlog die hij leidde tegen Turkije.

“Wij zijn niet zwak,” vertelde dhr. Karayilan in een interview in dit dorpje, waar hij en andere strijders van de Arbeiderspartij van Koerdistan, ofwel de PKK, de rechtsstaat van het land vertegenwoordigen, alhoewel officieel het tegenovergestelde beweerd wordt.

“Onze jeugd staat altijd gereed, warmbloedig en strijdlustig. Wij willen de Koerdische problematiek – als het probleem van een natie, van een volk – echter niet opgelost zien worden door wapens, maar door dialoog.”

Velen zullen de oprechtheid van dhr. Karayilan in twijfel trekken, met name in Turkije. De het met geweld gepaarde streven heeft een kwart eeuw geduurd en 40.000 levens geëist. Maar nu, wellicht meer dan ooit tevoren, zijn er aanwijzing te vinden in de richting van een einde aan deze oorlog.

En dit zet dhr. Karayilan – ofwel nobele opstandeling die onderdrukking bestrijd ofwel een narcotica-terreur commandant – te midden van een ander soort offensief.

Hij maakt zaak van de Koerdische rechten in Turkije in heimelijk geregelde, zij het niet onwettig geregelde zijn,  interviews vanuit zijn bergachtige verschansing, terwijl hij prominenten aan beide zeiden van de grens irriteert die hem liever in het ongewisse zouden zien verdwijnen.

“De Koerden zijn een oud volk op deze wereld,” zei hij. “Al hun nationale en taalkundige rechten zijn hen ontzegd. Ons doel is het waarmaken van die rechten. ”

De partij van dhr. Karayilan, al langere tijd aangeduid als terroristische organisatie en sinds vorig jaar ook als een drugs smokkellaar door de Verenigde Staten, heeft een wapenstilstand uitgeroepen en deze reeds verlengd tot het nieuwe jaar. Of het nu naar eigen ontwerp of uit noodzaak is, de partij heeft haar politieke eisen ingekort naar aanleiding van de aanzienlijke politieke en economische veranderingen die door Turkije en Iraq hebben gewoed.

Dhr. Karayilan vraagt niet langer om een onafhankelijke Koerdische staat, maar voor een bepaalde graad van autonomie binnen Turkije die is geïnspireerd door, maar degelijk tekort doet aan, het federale systeem dat de Koerden voor zichzelf hebben opgebouwd in Irak na de Amerikaanse invasie van 2003.

Koerdische leiders van Irak (Zuid-Koerdistan, red.), gewillig de handel en grensoverschrijdende samenwerking uit te breiden, bieden hun eigen model van standvastigheid en vorderende welvaart als voorbeeld. Zelfs terwijl Turkse gezagsvoerders onderhandelingen met de partij uitsluiten, hebben tussenpersonen in het geheim, volgens ambtenaren uit Turkije en Irak, overleg gepleegd om de mogelijkheden voor een permanente vrede te bediscussiëren.

De aanwezigheid van de PKK heeft al langere tijd voor irritaties tussen relaties gezorgd, door het uitlokken van grensoverschrijdende aanvallen en bombardement tot zo recentelijk als afgelopen zomer.

“Wij herinneren iedereen er continu aan: Geweld zal niet de manier zijn om dit probleem mee op te lossen,” zei Barham Salih, de ministerpremier van de Regionale Regering van Koerdistan in het noorden van Irak (Zuid-Koerdistan, red.).

De Koerden van Irak zijn “bedachtzaam over de relatie met Turkije, ” voegde dhr. Salih er aan toe. De ervaring dat de Koerden binnen Irak democratiseren als zij al dan niet een volledig democratisch systeem hebben “verdrijft het idee dat Koerden in dit gebied op de wereld een destabiliserend factor spelen.”
“We hoeven niet te blijven hangen in de conflicten uit het verleden,” zei hij.

Dhr. Karayilan is een eloquente man, gezet maar in vorm, gesnord en  zorgvuldig gekleed in een handgemaakt olijf-grijs uniform dat de strijders van de partij dragen. Zijn verleden is obscuur genoeg om op de officiële terroristen lijst van de Amerikaanse Ministerie van Financiën onder twee verschillende geboortedata genoemd te worden en zodoende of 56 ofwel 60 jaar oud te zijn.

Hij is de dagelijkse opperbevelhebber van de Arbeiderspartij van Koerdistan sinds haar charismatische oprichter, Abdullah Ocalan, gevangen is genomen in 1999, veroordeeld en verbannen naar de gevangenis op het eiland in de Zee van Marmara.

De hoofdleiding verhuisde kort erna naar Qandil en haar strijders leven hier min of meer openlijk in wat een ongedeclareerde haven benadert. De strijders – onder wie in grote getallen vrouwen – volgen een gedisciplineerde en ascetische levensstijl. Zij gebruikten de bergen altijd al als toevlucht, de omverwerping van Saddam Hussein heeft dit bovendien vergemakkelijkt – to grote ongenoegen van de Turkse regering, die routinematig bij de Verenigde Staten en Irak klaagt en verzoekt meer te doen aan de ondernemingen van de PKK te beperken.

“Voor het eerst in de geschiedenis hebben de Koerden ruimte om te ademen,” zei een woordvoerder van de beweging, Roj Welat.

De exacte locatie van de basis van Karayilan wordt, vanzelfsprekend, geheimgehouden. De aanwezigheid van de partij in de kloven rondom Qandil echter niet. Strijders in uniform handhaven een controlepost op de weg vanuit de hoofdstad van de Koerdische regio (Zuid-Koerdistan, red.), Erbil (Hawler, red.), niet ver van de laatste officiële controlepost.

De vlag van de partij wappert over haar territorium, terwijl het portret van dhr. Ocalan alomtegenwoordig overal hangt. Dhr. Ocalan blijft de vereerde leider van de beweging, hij verkeert echter “niet in een positie om bevelen uit te delen” vanuit de gevangenis, zoals dhr. Karayilan het stelt, alhoewel zijn berichten en manuscripten zicht nog steeds te ronde doen.

De partij runt een kliniek onder toezicht van een Duitse arts en een fabriek die de uniforms vervaardigd. Zij onderhoudt keurig een begraafplaats met een 30-voet hoge witte obilisk die de graven van Koerdische strijders uit Irak (Zuid-Koerdistan, red.), Turkije (Noord-Koerdistan, red.), Iran (Oost-Koerdistan, red.) en Syrië (West-Koerdistan, red.) verenigt.

Dhr. Karayilan zei dat donaties van Koerden uit hun vaderland of vanuit de diaspora de beweging in stand houden. Ameikaanse en Turkse ambtenaren beweren dat smokkel hier verantwoordelijk voor is. Wat betreft wapens, glimlachte dhr. Karayilan bescheiden toen er om gevraagd werd. “Je kunt krijgen wat je wil,” zei hij. “Dit is het Midden-Oosten.”

De partij riep een eenzijdige wapenstilstand uit na een eruptie van grensoverschrijdend geweld van 2007 tot 2009. Het sussen vond grotendeels tegelijkertijd plaats met concessies door de Turkse regering onder leiding van ministerpremier Recep Tayyip Erdogan door de rechten van de Koerdische minderheid in het land te doen toenemen zoals bijvoorbeeld het toestaan van een Koerdisch gesproken televisie zender en Koerdische taallessen aan universiteiten.

De regering van dhr. Erdogan heeft de oproepen van de partij voor een algehele beëindiging van het geweld genegeerd, waaronder ook de roep om de vrijlating van gearresteerde Koerdische activisten en de instelling van een verzoeningscomité zoals in het post-apartheid Zuid-Afrika. In de plaatst ervan hanteert de regering een meer nationalistische toonzetting in de aanloop van de verkiezingen in juni. Desalniettemin wordt verwacht dat de regering enkele nieuwe gebaren zal maken tegenover de Koerden met de hoop de groep van dhr. Karayilan te kunnen marginaliseren.

“Sommige dingen die op de lijst staan als voorwaarden maken inmiddels al deel uit van de democratische standaarden die onze regering bidet aan al haar burgers, niet alleen de Koerden,” zei Omer Celik, een parlementslid en een van de vooraanstaande politieke adviseurs van dhr. Erdogan.

Dhr. Karayilan meent dat de Turkse overheid de politieke gewilligheid mist om een werkelijke vrede na te streven,  alhoewel hij, veelbetekenend, de deur naar onderhandelingen niet gesloten acht.

Hij sprak bijna twee uren lang in een betonnen blokhut, van de zomer zwaar beschadig door twee Turkse bominslagen.

Hij reisde met slechts een bescheiden stoet van bewakers in Toyata Land Cruisers trof weinig andere voorzorgsmaatregelen. Toen het interview tot een einde kwam, excuseerde hij zich dat hij niet voor het avondeten kon blijven.

Ondanks al zijn fatsoenlijke charmes, blijft hij van tijd tot tijd schril, wanneer hij de wat hij Turkse bezetting, onderdrukking en genocide beklaagt. De contouren van de accommodatie die hij schets lijken echter tegenwoordig niet langer vergezocht.

Hij dringt de Verenigde Staten, eveneens andere naties, er op aan te stoppen het conflict vanuit het perspectief van “oorlog en terreur” te aanschouwen maar liever vanuit dat van zelfbeschikking. “Het is de zaak van een hele natie waar naar gekeken moet worden,” zei hij.

Met bijdragen van Stephen Farell en Namo Abdullah vanuit Qandil
en Sebnem Arsu vanuit Istanboel

Een versie van dit artikel verscheen in de gedrukte versie van
de New York Times op 1 januari 2011, op pagina A8 van de New Yorkse editie.

Vertaling Azady.nl door Dil Yilmaz

De hele avond, eigenlijk de hele Koerdische kwestie viel gisteren samen met één jonge vrouw. Ik zag en hoorde haar tijdens de pauze van de avond ter nagedachtenis aan Ahmet Kayak, een Koerdische zanger die tien jaar geleden in ballingschap overleed in Parijs. De jonge vrouw werd geïnterviewd en het camerateam wilde graag dat ze haar antwoorden zou geven in het Kurmanji, haar Koerdische moedertaal. Haar hand trilde, ze stotterde en was zo emotioneel dat ze het gewoon niet voor elkaar kreeg. Na een paar hortende en stotende zinnen in het Kurmanji gaf ze het op en ging ze verder in het Turks.

Klik hier om de blog van Fréderike Geerdink over de avond ter nagedachtenis van de wijle Koerdische zanger en volksheld Ahmet Kaya.

Persbericht SP

Den Haag, 30-11-2010

De SP fractie in de Haagse gemeenteraad is de afgelopen raadsperiode zuinig geweest. Afspraak is dat niet gebruikte fractievergoedingen worden terug gestort in de kas van de gemeente. Dus stort de fractie een bedrag van € 191.843 terug. “Een uitstekend bewijs dat de riante vergoedingen voor Haagse politieke partijen met zeker 20% omlaag kunnen.” aldus fractievoorzitter Ingrid Gyömorei. De SP heeft ideeën genoeg waaraan het geld besteed kan worden. Ingrid Gyömorei stelt als eerste voor om nu eindelijk een blijvend gedenkteken of monument ter nagedachtenis aan de gifgas aanval op Halabja in Iraaks Koerdistan op te richten. Bij deze aanval kwamen naar schatting 5000 inwoners om het leven.

De laatste jaren komen de Koerden bijeen in Den Haag aan het plantsoen tegenover het OPCW, de instelling die toeziet op de naleving van het verbod op chemische wapens. Den Haag is ook voor de Koerden de juridische hoofdstad van de wereld; een stad van vrede en gerechtigheid. Volgens de SP verdient deze herdenking, die altijd waardig is verlopen, een blijvend gedenkteken in de gemeente Den Haag.

Al jaren op een rij herdenken Koerden in Nederland in maart de gifgasaanval die van 15 tot 19 maart 1988 werd uitgevoerd op Halabja in Iraaks Koerdistan. De gebruikte gifgassen zijn vermoedelijk geleverd door Westerse landen. De Nederlander Frans van Anraat is op 23 december 2005 door de rechtbank in Den Haag veroordeeld voor het leveren van de grondstoffen voor het gifgas.

Veel etnische groepen die met groot verdriet zijn geconfronteerd hebben in Nederland een monument of gedenkteken waar zij jaarlijks bijeenkomen. De Armeniërs herdenken jaarlijks op 24 april de genocide uit 1915 bij een monument op de begraafplaats De Boskamp in Assen. De Surinaamse gemeenschap herdenkt op 8 december de Decembermoorden uit 1982 bij een gedenkteken aan de Mozes en Aäronkerk in Amsterdam. Samen met de Koerdische gemeenschap ijvert de Tweede Kamerlid Harry van Bommel al enkele jaren voor een blijvend gedenkteken of monument ter nagedachtenis aan de volkerenmoord op de Koerden.

In december zal Van Bommel op uitnodiging van de Koerdische Regionale regering naar Iraaks Koerdistan reizen om daar te spreken over internationale erkenning van de genocide op de Koerden en de stichting van een monument in Den Haag.

Meer informatie via SP-fractievoorzitter Ingrid Gyömörei (06 145 96 294 )
En Harry van Bommel (06-22788043)

“Een van de nieuwe onthullingen die de website Wikileaks binnenkort zou uitbrengen betreft de PKK en de steun die deze de voorbije jaren gekregen heeft van de VS. Origineel een maoïstische beweging die via het Koerdisch nationalisme in Turkije een zekere aanhang verwierf heeft de PKK, de Koerdische Arbeiderspartij, de voorbije jaren uitgebreide directe militaire steun gekregen van de VS via Irak. Vermoedelijk was ook Israël hierbij betrokken”, zo schrijft Willy van Damme in zijn nieuws-analytische weblog.

Klik hier om dit dit artikel uit Willy Van Damme’s Weblog verder te lezen.

Klik hier om dit bericht uit de Provinciale Zeeuwse Courant verder te lezen

Klik hier om dit bericht uit het Noordhollands Dagblad verder te lezen