In de ban van hersenspoeling en brute vervolging

Demonstratie tegen journalistieke onderdrukking in Zuid-Koerdistan (Slemani 2010)

De vrije media worden in democratische landen als het vierde machtsinstrument gedefinieerd. In landen waar de democratie minder ontwikkeld is, worden zij als onderdeel en verlengde van het politieke systeem beschouwd. De vraag is echter hoe het gesteld staat met de media in Zuid-Koerdistan. Is er sprake van vooruitgang, of juist achteruitgang op het gebied van vrije media? En in hoeverre is hier in Nederland iets van terug te vinden?

De Koerdische media in Zuid-Koerdistan hebben sinds de volksopstand van 1991 verschillende fases doorgemaakt. De Koerdische partijen zagen de verschillende media al snel als hulpmiddel voor het verspreiden van hun politieke propaganda. Hiervoor werden kranten, radio’s en lokale televisiezenders opgericht. En tijdens de eerste parlementsverkiezingen van 1992 kregen de partijmedia een grote rol toebedeeld. Deze rol groeide in de loop van de interne oorlog (1994-1998). De partijmedia waren namelijk niet alleen bezig met het maken van reclame voor hun eigen partij. Zo behoorden tot hun hoofdtaken bovendien het zwartmaken van andere partijen en het aanmoedigen van gevechten tussen hen. In archieven zijn de beschamende scheldwoorden uit deze donkere periode nog steeds terug te vinden.

Na de interne oorloog hielden de journalisten van de partijen zich voornamelijk bezig met de dagelijkse presentatie van nieuwsberichten, die in feite geen nieuwswaarde hadden. Bezoeken van vele leiders, talloze felicitaties voor elke gebeurtenis, persverklaringen, toespraken en grote foto’s met glimlachen van leiders worden op deze manier al jaren aan de gewone burger als belangrijk nieuws voorgeschoteld.

Zorgwekkende ontwikkelingen

Als reactie op deze partijpolitiekgerichte en leidervererende media, hebben schrijvers en journalisten, die zich in deze gecensureerde media niet konden vinden, zelf kranten en tijdschriften opgericht. De financiering is echter altijd een moeilijk te realiseren punt geweest, terwijl hun collega’s in dienst van de partijen, hier niet mee te kampen hadden. Een goed salaris en bonussen voor artikelen, die de partij en de leiders verheerlijken, waren aangename aspecten die zij in ruil voor het inleveren van hun onafhankelijkheid en betrouwbaarheid kregen.

Demonstratie na de moord op de journalist Sardasht Osman (mei 2010)

Niet alleen het geld vormt nog steeds een obstakel, maar de bedreigingen en mishandelingen vormen ook grote belemmeringen voor partijonafhankelijke journalistiek. De prijs van moedige woorden en kritische blik op de corruptie is hoog. Sardasht Osman en Sorani Mama Hama vormen twee niet-levende voorbeelden van de onderdrukking van journalisten die het oneens zijn met het beleid van de partijen en hun leiders. De huidige rechtszaken tegen enkele kranten en tijdschriften in Hawler vormen een theatrale vertoning, als het om de vervolging van het vrije woord gaat. Schadevergoedingen van miljoenen euro’s worden gevraagd voor de zogenaamde immateriële schade die de partijen door publicaties zou zijn aangedaan, terwijl deze journalisten amper van hun inkomsten rondkomen. Bepaalde schadevergoedingen zijn in de orde van grootte van boetes die grote multinationals opgelegd krijgen bij monopolie en grote wetsovertredingen.

Geen vooruitgang

Om de historie van de media van de laatste twee decennia in Zuid-Koerdistan in beeld te brengen, kan worden volstaan met enkel het raadplegen van de archieven. Daar kan teruggevonden worden in hoe sommige journalisten van de partijen de strijders aanmoedigden bloedige gevechten aan te gaan, andersdenkenden voor landverraders werden uitgemaakt en hoe financiële sancties zijn ingezet om de andersdenkende schrijvers en journalisten te bestrijden. Bovendien tonen de vermeldingen van de bedreigde, mishandelde en vermoorde journalisten de mate van tolerantie aan.

Wie betaalt, die bepaalt

De media misbruik beperkt zich niet tot de grenzen van Koerdistan. De partijen en sommige politieke figuren proberen zelfs Koerdische jongeren in Nederland via gesponsorde internetsites en verenigingen te beïnvloeden. Dit proces kan als onderdeel van hun hersenspoelingcampagne gezien worden. Helaas zijn sommige jongeren niet in staat om de bovengenoemde praktijken te herkennen, omdat zij in Europa zijn opgegroeid en de situatie in deze gebieden niet kennen. Bovendien kan het financiële aspect een stimulans zijn om dit soort hersenspoelende partijprojecten te steunen. Het bittere feit blijft dat sommigen bewust of onbewust actoren van allerlei partijprojecten worden. Ten slotte kan men niet én geld van een partijleider ontvangen én beweren dat zij onafhankelijk zijn. Het is immers wie betaalt, die bepaalt.

Diari Faraj
Lees meer van Diari Faraj
Be Sociable, Share!

Korte URL: http://azady.nl/?p=13855

Geplaatst door op 24 Nov 2010. Gearchiveerd onder Achtergrond, Politiek. Je kan reageren of trackbacken RSS 2.0. You can leave a response or trackback to this entry

2 reacties voor “In de ban van hersenspoeling en brute vervolging”

  1. PlanetRose

    2 topzinnen geleerd

    ‘I prefer liberty with danger than peace with slavery’ en
    ‘Wie betaalt die bepaalt.’

    Voor de rest, begint het me nu pas logisch te worden waarom we ook met zo’n onontwikkelde regering zitten.

  2. zoidberg

    Wat de schrijver ook had moeten schrijven, is dat niet iedere schrijver van de Koerdische kranten in die tijd schuldig zijn aan de gevolgen van de partijpolitiek. Velen wilden gewoon hun brood verdienen. Eigenlijk een soortgelijke vergelijking op media in het buitenland die in de handen is van de PUK en KDP. Veel van hun schrijvers hebben geen idee wat het eigenlijke plan is: indoctrineren van de Koerdische jongeren die Koerdisch niet machtig zijn.

You must be logged in to post a comment Log in

Advertentie

Inloggen | Designed by Gabfire themes