Sinterklaas Bestaat


December 1996. We waren nog geen negen maanden hier. Ik was zes jaar en nog niet helemaal geacclimatiseerd. Al een half jaar ging ik naar de kleuterschool, op loopafstand van ons bescheiden woninkje. Toen ik mijn moeder met “anne” (‘mama’ in het Turks) begon aan te spreken, begrepen mijn ouders dat ik op een zwarte school zat en dat het misschien tijd was voor verandering.

Hoe zwart de school echter ook mocht wezen, aan Sinterklaas deden ze uitbundig mee. In een kring mochten we vertellen wat voor moois we allemaal hadden gehad van de Sint. Maar ik kende de Sint helemaal niet, en hij mij blijkbaar ook niet. Mij werd uitgelegd wie deze bijzondere man was en hoe je je schoentje moest zetten met een winterpeen of iets anders lekkers voor zijn paard, om de volgende ochtend een cadeau te krijgen. Wat een geweldige deal! Dankbaar als ik was om die informatie, verspreidde ik diezelfde avond nog het nieuws. Het thuisfront was sceptisch. Maar zij gingen ook niet naar mijn school waar je alles leert, dus begrepen ze er toch niets van. Ik wist wat me te doen stond. Met mijn gevulde schoen in de hand was ik die avond in dubio over een belangrijke beslissing: moest mijn schoen binnen of buiten de deur? Helemaal vergeten te vragen! Ik besloot het zekere voor het onzekere te nemen: gewoon buiten, om de Sint niet ‘s nachts teleurgesteld voor een dichte deur te laten staan.

De volgende ochtend sprintte ik als een bezetene naar de voordeur. Ik opende de deur en de gure, ijskoude decemberwind blies in mijn gezicht. De gedachte aan cadeautjes maakte me echter warm van binnen dus ik keek gauw naar beneden. Daar stond mijn schoen. Met inhoud, onberoerd, precies zoals ik het de avond ervoor met zorg had neergezet. Ik had het kunnen weten, hij wist niet waar ik woonde… Wie had hem dan ook kunnen waarschuwen, dat ik, nieuweling in zijn land, iets voor zijn paard had achtergelaten? De cadeautjes lieten dat jaar op zich wachten. Ik vertelde het maar niet op school. Ik zei dat ik niet wist wat het in het Nederlandse woord was voor wat ik had gehad, ze leken wel onder de indruk.

Er volgden heel wat jaren van lootjes trekken, gedichtjes schrijven en surprises maken. De afgelopen paar jaar is het enthousiasme rond de verjaardag van de goede Sint in mijn omgeving wat verwaterd. Tot dit jaar.

Dit jaar heb ik Sinterklaas pas écht meegemaakt. Ik heb ernaartoe geleefd. Ik heb iets veel mooiers gehad dan iets dat je in mijn schoen zou kunnen doen. Met het bestuur van de Studentendesk van het Rode Kruis in Groningen, waar ik deel van uitmaak, hebben we voor twee verschillende doelgroepen twee Sinterklaasfeestjes georganiseerd. Het grootste was met de commissie, die we hiervoor aangesteld hebben, een giga mooi feest onder de naam ‘Sinterklaas Bestaat’ voor kinderen uit gezinnen onder de armoedegrens. Want, de Sint bestaat en is er voor alle kinderen. Nieuw of niet nieuw, meer of minder bedeeld. En dat nu waar kunnen maken, zelf een soort Sint of Hulp Piet kunnen zijn, betekent meer voor mij dan eenieder cadeautje, die de inhoud van mijn schoentje veertien jaar geleden had kunnen vervangen. Al had ik het toen ook niet erg gevonden om wat te krijgen…

Shanaz Barzandji
Lees meer van Shanaz Barzandji
Be Sociable, Share!

Korte URL: http://azady.nl/?p=14115

Geplaatst door op 30 Nov 2010. Gearchiveerd onder Column, Opinie & Debat. Je kan reageren of trackbacken RSS 2.0. You can leave a response or trackback to this entry

3 reacties voor “Sinterklaas Bestaat”

  1. SaraSafary

    Haha superleuk Shanazxan!

    PS: wil je dit jaar wel je schoentje/pump zetten.. ik beloof dat hij niet leeg terug zal worden gevonden : )

  2. PlanetRose

    Van een ‘zwarte’ school tot geweldige schrijver. You go girl!

  3. Slemany_

    Begin is heel mooi, Maar eind is niet echt woow

    ”het kon wel beter”

You must be logged in to post a comment Log in

Advertentie

Inloggen | Designed by Gabfire themes