De geur van groen


Mijn jurk was mooi. Geel, rood, groen, met hier en daar wit, de kleuren die mijn familie al eeuwen sieren. Geel voor de zon die ons elke dag warmte en licht schenkt, rood voor het bloed dat wij vergieten om de zon elke nieuwe dag weer op onze huid te kunnen voelen schijnen. Ik haalde diep adem via mijn neus en rook de omgeving. Ik rook de groen. De groene geur die mijn vaderland sierde.

Het was 1994.  We woonden in Amed. Ik stond voor een lange spiegel en bewonderde mijn jurk. De zonnestralen vielen door mijn raam naar binnen en weerkaatsten schitterend op de felle kleuren van mijn jurk. Voor een laatste keer bewonderde ik de kleuren en trok ik de jurk uit. Als mijn moeder zou zien dat ik het aanhad, zou ik in de problemen komen. ‘Een risico’ is wat zij het dragen van mijn lievelingskleuren noemde. Voorlopig borg ik ze op, morgenochtend zouden ze weer hun pracht vol trots mogen vertonen. Morgen is het Newroz en dat moet gevierd worden.

Met vrienden hebben we afgesproken om in de vroegste ochtendgloren bijeen te komen op de openvlakte, niet ver van onze huizen. Om een groot vreugdevuur zouden we dansen en feesten, terwijl de eerste zonnestalen van het nieuwe jaar geboren werden. We zouden vreugdevol een eeuwenoude traditie in ere houden, op onze eigen muziek, in onze eigen kleren en kleuren dansen. Ondanks alles leven de Koerden nog! En dat zullen we laten zien ook.

Het zo vroeg opstaan kostte me niet veel moeite, ik had immers niet geslapen. Wegkomen ging ook gemakkelijk. Met een gezin van tien man was het niet ongewoon dat er wel één of twee in de nacht door het huis zwierven. Ik gaf een kus op de hoofden van de kleintjes die bij me sliepen en schudde mijn hoofd. Door hun ogen was zo een mooie wereld te zien. Zouden zij het geluk wel hebben om dit, op mijn leeftijd, nog steeds te blijven zien? Maar het was geen tijd voor zulke gedachtes. Het was tijd voor feest. Straks zouden we dansen en springen tot onze lijven het zouden begeven. Dan nog zou ons ziel doorgaan. Voorzichtig sloot ik de voordeur achter mij dicht en liep ik de donkere straten op, op weg naar onze ontmoetingsplek.

De gemoederen liepen hoog op. Gelach heerste overal en de eerste zonnestralen weerkaatsten op onze bezwete voorhoofden. Maar toen viel het ritme van de drum weg. De muzikanten waren gestopt met spelen. Vijftien man leken in één keer aan de grond vastgenageld. Ogen werden groot en hoofden draaiden zich om. Stilte heerste, maar werd spoedig doorbroken door het schelle geluid van fluitjes. Met grote ogen zagen we aan hoe knuppels in uniform in onze richting snelden.

Onze groep viel uiteen, iedereen rende een ander kant op. Enkele momenten geleden dansten we nog hand in hand, arm in arm en nu was het echter ieder voor zich. Ook ik begon te rennen, maar al snel kon ik geen kant meer op. Met een harde duw in mijn rug werd ik op de grond gegooid en voelde ik de knuppels op mij neerkomen, terwijl mijn armen op mijn rug gebonden werden. De kracht om me te kunnen verweren had ik niet, ik liet het maar over me heen komen. Maar met een ruk werd ik al snel weer op mijn voeten gehesen en in de richting van een busje geduwd, waar ik mijn vrienden (voor mij al) stuk voor stuk in zag verdwijnen.

Ondertussen merkte ik dat mijn neus bloedde. Ik proefde de metaalsmaak in mijn mond en zag hoe druppel voor druppen mijn bloed de enkele witte stukken stof van mijn jurk rood kleurde. Het wit, het wit van vrede en gelijkheid, verkleurde langzaam maar zeker en was daarna niet meer te zien. Ook ik verdween in het busje. Ik zakte ineen op de vloer van het busje naast mijn vrienden. We keken elkaar een moment aan, sloten onze ogen en zetten het feest voort. Het was Newroz. We hadden gezworen te feesten tot we er bij neervielen en dat zouden we doen ook!

Dil Yilmaz
Lees meer van Dil Yilmaz
Be Sociable, Share!

Korte URL: http://azady.nl/?p=14561

Geplaatst door op 12 Dec 2010. Gearchiveerd onder Column, Opinie & Debat. Je kan reageren of trackbacken RSS 2.0. Both comments and pings are currently closed.

3 reacties voor “De geur van groen”

  1. SaraSafary

    Kippenvel! Echt 4 keer.
    En wat verschrikkelijk onmenselijk, maarja dat is niks nieuws.

  2. Dli_mn

    Wow! Mijn complimenten. Mooi geschreven.
    Nawroz is ons feest en niemand kan dat afpakken!
    Bji Kurdistan!!!

  3. PlanetRose

    Aangrijpend!

Reacties plaatsen niet toegestaan

Advertentie

Inloggen | Designed by Gabfire themes