De hel van Amed

De gevangenis van Amed (Diyarbakir) was één van de  meest beruchte gevangenissen ter wereld. De gevangenis is een ware hel geweest voor velen. Na de coup d’état van 12 september 1980 werden tegenstanders massaal gearresteerd en hier opgesloten. Veel gevangenen die hier terecht kwamen werden gemarteld en zelfs vermoord. In de jaren negentig, toen de strijd tussen het Turkse leger en de Arbeiderspartij van Koerdistan (PKK) z’n hoogst was, stond het gevang bekend om haar afschuwelijke martelmethodes. Veel mensen vonden er de dood en zij die er aan ontkwamen en uiteindelijk op vrije voeten kwamen, zijn diep getraumatiseerd en psychisch nooit volledig hersteld. Niet alleen psychisch, maar ook lichamelijk hebben zij diepe wonden aan de hel van Amed overgehouden, die ze bij zich mee zullen dragen.

De gevangenis staat midden in een drukke wijk waar veel Koerden wonen die oorspronkelijk uit de dorpen komen in Noord-Koerdistan. Deze dorpen werden ontruimd door het Turkse leger, zodat zij de PKK makkelijker uit konden schakelen. De ontruimingen verliepen ook niet vredelievend. Hele dorpen werden afgebrand en de mensen die weigerden weg te gaan, werden vermoord. Duizenden mensen migreerden noodgedwongen naar nabijgelegen grote steden, zoals Amed. Turkije ziet hier nu de gevolgen van in: doordat veel mensen uit de dorpen naar de steden migreerden, bleven er amper mensen over die voedsel verbouwden en vee hielden. Het gevolg is dat Turkije -dus ook Noord-Koerdistan- te kampen heeft met grote voedsel en vee tekorten. Dat moet tegenwoordig allemaal uit het buitenland geïmporteerd worden.

Wie gearresteerd werd in of in de buurt van de Koerdische hoofdstad, wist wel zeker dat die in deze gevangenis terecht zou komen. In de jaren ’80 en ’90 werden er honderden mensen opgepakt en met honderden tegelijk terechtgesteld. Het proces dat hieraan voorafging was vaak oneerlijk. De rechters veroordeelden zelfs onschuldige mensen tot een zware celstraf in deze gevangenis. Eenmaal gearresteerd was de kans om aan dit vonnis te ontkomen en vrijgesproken te worden, vrijwel nihil.

Feiten

De militaire coup van 1980 heeft in de negen jaren die er op volgde onder anderen het onderstaande als gevolg gehad [1]:

  • 650.000 mensen zijn gearresteerd en opgesloten.
  • 1.683.000 mensen hebben geweld ondervonden tijdens gevangenschap.
  • 210.000 rechtszaken vonden plaats waarbij 230.000 mensen veroordeeld werden.
  • 7.000 mensen kregen als vonnis de doodstraf opgelegd.
  • 517 personen zijn geëxecuteerd.
  • 30.000 zijn het land ontvlucht en vroegen politiek asiel aan in het buitenland

Het grote gros van deze veroordelingen en executies vond plaats in Noord-Koerdistan en met name in Amed.

Martelingen waren aan de orde van de dag

Onmenselijke scenario’s

Mensen die terecht kwamen in de gevangenis van Amed moesten niet verwachten dat hun mensenrechten in ere zouden worden gehouden. Martelingen waren hier een dagelijkse bezigheid. De martelingen waren gruwelijk en in overleveringen van mensen die uiteindelijk op vrij voeten kwamen, zijn onmenselijke scenario’s terug te vinden. Hieronder een fragment over een vader en zoon die gezamenlijk, net als velen, te lijden hadden, waarvan de bron liever anoniem blijft:

“De mensen in de gevangenis werden ernstig mishandeld. Er waren mishandelingen die de mens zelfs niet kan voorstellen. Iedereen die er binnenkwam werd urenlang gemarteld. Dat was de ‘verwelkoming’. Daarna werden ze elke dag geslagen. Militairen zonder een sprankje geweten hadden de leiding over de gevangenis. Ze zetten een vader en zoon in dezelfde kamer. De vader mepten ze eerst. De zoon smeekte de soldaten om hem te slaan in plaats van zijn vader. De jongen werd vervolgens zo fanatiek geslagen dat hij schreeuwde dat het genoeg was. “Sla nu weer mijn vader” smeekte de jongen dan. Had een gevangene kiespijn, dan werd met een knuppel op zijn gebit geslagen: misschien viel de rotte tand er zo wel uit. De gevangenen moesten elke dag urenlang racistische liederen zingen tegen Koerden. Sommigen moesten seksuele verlangens van de soldaten bevredigen. De gevangenen verhingen zichzelf of stierven aan hun verwondingen. Degenen die vrijkwamen droegen voor altijd haat in hun hart.”

De gevangenis vandaag

Het gebouw van de gevangenis staat tegenwoordig leeg. In Amed is tien jaar geleden een nieuwe gevangenis buiten de stad gebouwd. De oude gevangenis is echter nog steeds niet gesloopt en vormt naar zegge van de bewoners een litteken op de stad, vol pijnlijke herinneringen. Het gebouw staat leeg en heeft geen nieuw doel gekregen. De Turkse regering wil er nu een school in vestigen. De Koerden zijn hier echter op tegen. Ze zien liever dat het een museum wordt, zodat de mensen nooit zullen vergeten wat voor gruwelijke praktijken zich hebben voorgedaan in de gevangenis. Bovendien menen zij dat een omdoping tot een school de wonden verdiept de onderdrukking van de Koerden in stand houdt. Kinderen die naar school gaan in Turkije leggen elke maandagochtend een eed af voordat de lessen beginnen. In deze eed beloven zij Turken en Turkije trouw te zijn en moeten zij leuzen roepen als: “ik ben een Turk, ik ben eerlijk en hardwerkend.” Het is hiermee duidelijk waarom Koerden niet willen dat de gevangenis een school wordt: het gebouw zal dan opnieuw worden gebruikt om het systeem in stand te houden dat zoveel slachtoffers heeft gemaakt.

Het gebouw is nog steeds midden in de stad terug te vinden

Het systeem dat de problemen creëerde

De laatste tijd is het duidelijk dat er vooruitgang wordt geboekt in de zoektocht naar een echte oplossing voor de ‘Koerdische kwestie’ in Turkije. Maar het systeem dat schuilgaat achter alle problemen is nog springlevend. Dit systeem is gebaseerd op het voorop stellen van de Turkse natie. Eén van de belangrijkste motto’s van het systeem is: “één staat, één vlag, één natie”. Soms wordt aan deze motto ook nog “één taal” toegevoegd. Het systeem biedt geen ruimte aan andere identiteiten dan de Turkse. Zo creëerde het de Koerdische kwestie, simpelweg door het bestaan van de Koerden te ontkennen.

Voor een echte oplossing voor de Koerdische kwestie, moet het hele systeem in Turkije vergeten worden, de natie wijde nationalistische opstelling moet achterwege gelaten worden. Alleen dan kan in Turkije de Koerdische kwestie oplost worden en kunnen de mensen, die in de gevangenis van Amed (en andere Turkse gevangenissen die vaak niet veel beter waren) hebben gezeten of daar van hun leven zijn geroofd, gerust adem halen en niet denken dat al hun pijn en leed voor niets is geweest.

Opsrchift: "de Auswitch van 12 september" - Gevangenis van Amed

[1] Cumhuriyet Gazetesi (12 september 2000)


Door: Serhat Yildirim

Meer van Serhat Yildirim
	
  • Onrecht van de Turkse gerechtigheid
  • Azady Achtergrond
    Achtergrond
    Lees meer van Achtergrond
    Be Sociable, Share!

    Korte URL: http://azady.nl/?p=15387

    Geplaatst door op 5 Jan 2011. Gearchiveerd onder Achtergrond, Geschiedenis. Je kan reageren of trackbacken RSS 2.0. Both comments and pings are currently closed.

    4 reacties voor “De hel van Amed”

    1. Hiram-Abiff

      Heel goed geschreven Serhat Yildrim

      Tijdens het lezen ontstond er ook een haat in mij… Het is zo een Duivels spel waar de koerden jaren lang machteloos naar hebben mogen kijken..

      Maar als je over Politiek begint beginnen ze allemaal te schuimbekken!

      Ooit zal er een verandering zijn in dit hypocriete fascistische systeem!!
      ( en dan zullen turken net zo veel spijt hebben als de Dutisers over de 2e wereld oorlog nu ) Koerden zullen nooit dood gaan… je kunt ons ook in Auschwitz stoppen WE ZULLEN OVERLEVEN NET ALS ONKRUID

      mvg

    2. smurf

      dest xosh aan de schrijver, duidelijk artikel!

      die gevangenis staat symbool voor de pijn die de koerden is aangedaan (nog steeds aangedaan wordt). dit mag nooit vergeten worden ook al zijn hopelijk betere tijden in zicht
      net zoals joden auswtich niet zullen vergeten moeten wij ook onze littekens niet vergeten …

    3. smurf

      @ Hiram-Abiff
      waarom onkruid :S
      waarom als niet sneeuwklokjes die een weg naar de zon banen, de verdrukking onder de zware witte waterkristallen gevormd door de bittere winterse kou overwinnend….

    4. PlanetRose

      OMG. Dit is gewoonweg onmenselijk. Dat een mens tot zoiets in staat kan zijn.
      Laatst zag ik ook een documentaire over spionnen van Amerika in Irak tijdens Saddam’s regiem. En die spionnen waren opgepakt. Zij hebben geen mishandeling meegemaakt maar wat ze hebben gezien, hebben ze nog steeds nachtmerries over. Laat staan als je zelf zulke dingen meemaakt.

    Reacties plaatsen niet toegestaan

    Advertentie

    Inloggen | Designed by Gabfire themes