The best die young


Zes jaar terug. Het waaide. Zo’n wind die vertelt “er staat iets te gebeuren”. Ik moest naar Leiden om te praten met wat jongemannen. We waren toen een jaar of negentien, twintig. We studeerden net en we hadden zoveel energie dat Red Bull daar nog een puntje aan kon zuigen. Rebels. Een tikje te serieus. Geëmotioneerd. Passie voor onze achtergrond, zou je het op z’n veiligst kunnen noemen. De jongens maakten Azady. Ik mocht meeschrijven. We schreven met vuur. Alsof we voor een ondergronds verzetblad werkten in het Holland van de veertigerjaren.

Soms lijkt het alsof er weinig is veranderd. Maar, om even een flashback te geven, toen Azady net bestond, was er geen Twitter. Geeneens Facebook. Je deelde informatie via e-mail en websites. Hooguit MSN. Als ik in een Nederlandse krant het woord ‘Koerd’ las, knipte ik het uit. Ik wachtte met het artikel in mijn handen tot mijn vader thuis kwam. Het was erkenning, van ons, de gevluchte kinderen van Mesopotamië. Inmiddels, in het post-post-post-modernisme, is de wereld een bombardement aan woorden en beelden. We zijn meerdere malen gehackt door de Turkse internetmaffiteiten. Het woord is een sterk wapen, dat zelfs door de dammen van de schurkenstaten heen sijpelt. De noodzaak van de erkenning is en blijft. Maar ook die verandert van vorm. Alsook de urgentie van een actualiteitensite.

Als er iets gebeurt, tweet een vriendin uit Hawler mij en mail ik mijn nicht in Teheran nog voordat het ANP er lucht van krijgt. Ik krijg een sms’je uit Amed met de vraag hoe laat ik tijd heb om te skypen. Via bluetooth en Youtube zagen wij hoe een meisje gestenigd werd. Ik Facebookte met Mahabad toen Ehsan werd opgehangen. We zijn nu anders dan toen. De eerste mannen van Azady naderen de beroemde, beruchte grens van 27. En dus, met een brok in de keel, kan ik stellen: we stoppen met Azady op het hoogtepunt.

The best die young. Het is een algemeen gegeven dat een kunstenaar, een schrijver, zanger, rapper, dichter, tekenaar, acteur, ontwerper, architect of verteller het beste op tijd kan stoppen. Hoeveel pijn dat ook doet. Je wil onthouden worden als een jonge god die alles kan. Kijk naar de 27 Club, met rocksterren als Jimi Hendrix, Jim Morrison, Kurt Cobain. Of The Elephant Man. Voor hen was de enige manier om te stoppen dan ook stoppen met alles, met leven. Voor ons, schrijvers van Azady, begint dat leven juist nu. We maken onze studies af of zijn net aan het werk. We hebben met liefde kennis verworven en gedeeld met de lezer. Bloed, zweet en tranen. Nu is het tijd om, binnen onze eigen expertises, te doen waar we goed in zijn. Mensenlevens redden in de rechtszaal, op de operatietafel, met een scherpe pen, in de bioscoop, zomaar ergens midden op straat of misschien wel in Koerdistan. Het thuis, waar wij, zonder er te zijn opgegroeid, zo zielsveel van houden.

Aan mij de twijfelachtige eer afscheid te nemen namens iedereen. Deze keer geen in poëzie verhuld verhaal. Er is te veel gedaan, geschreven, gezegd, gedacht, getoond en gebeurd om op die manier de deur dicht te doen. Diezelfde wind, die zes jaar geleden fluisterde dat er iets stond te gebeuren, duwt met zachte hand de klink in de deur.

Lieve lezers, her bejin, namens alle oude en nieuwe schrijvers.

Beri Shalmashi
Lees meer van Beri Shalmashi
Be Sociable, Share!

Korte URL: http://azady.nl/?p=16407

Geplaatst door op 20 Jan 2011. Gearchiveerd onder Column, Opinie & Debat. Je kan reageren of trackbacken RSS 2.0. Both comments and pings are currently closed.

Reacties plaatsen niet toegestaan

Advertentie

Inloggen | Designed by Gabfire themes