Reisverslag: Watermeloenen en André Hazes (Lisette van Loon)

Reisverslag: Watermeloenen en André Hazes (Lisette van Loon)

Daar zit ik dan… onderweg van Alanya, dé vakantiebestemming in Turkije, naar Yeniceoba: een klein dorpje waarvan geen westerling weet dat het bestaat. Samen met mijn vriendin (half Koerdisch, half Nederlands), haar ouders en broertje rijden we op de snelweg richting Konya. In Nederland leek het me altijd een super leuk idee om met mijn vriendin mee te gaan naar haar familie, maar nu ik hier zo in de auto zit begin ik wel te twijfelen. Ga ik me wel vermaken? Zouden de mensen aardig zijn? Vind ik het eten wel lekker? Maar er zit niets anders op, ik ga naar een Koerdische familie en er is geen weg terug.

Aankomst

Na zes uur rijden zien we uiteindelijk het bordje ‘Yeniceoba’, daar gaan we: het moment van de waarheid. Als we voor het huis rijden staan er al een aantal enthousiaste mensen te wachten. Ik herken er een paar van de foto’s, ze begroeten me allemaal ontzettend vriendelijk en gastvrij. Een iemand zegt zelfs op zijn beste Engels: ‘Welcome to my house’. Nou, dat heb ik overleefd. Eenmaal binnen ga ik nogal wat ongemakkelijk zitten, maar door de lieve blikken begin ik me wat gemakkelijker te voelen.

Koerdische familie

We kwamen aan en na tien minuten leek het wel alsof ze me al tien jaar kenden. De kinderen wilden gelijk met mij spelen en de eerste avond begon een 6-jarig jongetje te zeuren, omdat hij per sé naast mij wilde slapen.

Vantevoren was ik een beetje bang dat iedereen om mijn vriendin zou hangen en mij links zouden laten liggen, omdat ik geen familie zou zijn. Het tegenovergestelde was waar. Alle familieleden die ik heb gezien waren in mij geïnteresseerd en heel lief. Ik sliep bij de tante van mijn vriendin en daar was het ook prima, in Nederland zou je je zulke gastvrijheid ook niet kunnen voorstellen. Het leek daar wel doodnormaal dat ik 2 weken even bleef overnachten.

Aan tafel/Watermeloen affaire

We aten altijd rond een uurtje of 9. We gingen in de kleermakerszit zitten en kregen een grote ronde plaat vol met eten voor ons gezet. Ik kreeg vroeger altijd te horen dat het vies en onbeleefd was als ik met mijn handen at, maar hier is het de normaalste zaak van de wereld, dus ik doe gezellig mee. Het eten was altijd goed verzorgd en lekker.

Op een dag zaten we ‘aan tafel’ (met andere woorden: in kleermakerszit rondom het kleed met eten erop) en prikte ik mijn vork in een stukje watermeloen. Ik kwam tot de ontdekking dat op mijn watermeloen een hele grote vlieg zat. Door met mijn vork heen en weer te gaan hoopte ik dat de vlieg weg zou gaan, en dat klopte. De vlieg vloog van mijn vork af, maar dat niet alleen: mijn stukje watermeloen vloog gezellig mee! De watermeloen maakte vlak voor de oma van mijn vriendin een noodlanding… Die merkte er gelukkig niets van, maar de opa wel. Zijn blik sprak duizend woorden en uit de grote ogen kon ik opmaken dat hij eigenlijk wilde zeggen: Wat flik jij nou? Gooi jij, Lisette van Loon, de Nederlander die hier te gast is, stukken voedsel naar mijn vrouw?!

Eigenlijk wilde ik heel hard in lachen uitbarsten, maar de gezichtsuitdrukking van de opa deed mij concluderen dat dat geen verstandige aktie zou zijn.

Verkiezingen

Op 22 juli waren de verkiezingen in Turkije. Het hele dorp liep uit om te gaan stemmen en vantevoren wist iedereen al op wie ze zouden gaan stemmen, namelijk op de AK-partij. Aan het einde van de middag was iedereen geweest en kwamen ze allemaal een zwarte stemvinger terug. Mijn vriendin vertelde mij dat als er één iemand in het dorp op AK-partij zou stemmen iedereen dat zou doen. Dat zou je je in Nederland eens voor moeten stellen, mijn buurvrouw stemt op de SP, dús ik ook? Uiteindelijk bleek het ook een grote overwinning te zijn voor AK-partij.

Stad (Ankara) en dorp (Konya)

Ik ben zowel in de stad als in het dorp geweest en daar zag je toch wel veel verschillen, bijvoorbeeld in de inrichting van de huizen. In de stad hadden ze gewoon banken en tafels, in het dorp kwam dat in veel mindere mate voor. Ook de taal was verschillend: in het dorp spraken ze onderling Koerdisch en in de stad werd al Turks gesproken, ook onderling met de kinderen. De kinderen in de stad werd niet eens meer Koerdisch geleerd, daar leerde de kinderen Turks.

“Mukaterrrrrrrr!!!!!”

Op een van de laatste dagen waren we in een melige bui: ik werd buiten het huis gesloten. Ik begon heel hard ‘Mukater!’ te roepen, de naam van mijn vriendins tante. Dat het daar niet niet gebruikelijk is dat je de voornamen gebruikt, daar was ik nog niet van op de hoogte gesteld. Later kwam ik erachter dat je uit respect ‘tante’ of ‘oom’ zegt. Dus terwijl ik heel hard Mukater riep, lagen de kinderen helemaal dubbel. Hilarisch vonden ze het, en de rest van de dagen werd ik telkens gevraagd of ik weer heel hard Mukater wilde roepen.

‘Andre Hazes is de pijp uit’

Een van de dingen waar wij ons mee bezighielden was het leren van Nederlandse woorden aan de neefjes en nichtjes. Het woord ‘slapen’ werd door de jonge neefjes zelfs al serieus tegen hun ouders gebruikt en ook het woord ‘potverdomme’ was al een begrip dat zonder onze aanwezigheid werden gebruikt.

Het nichtje van mijn vriendin, Derya, kon al hele zinnen in het Nederlands zeggen. We gaven haar een mini-cursus Nederlands, zodat ze – zou ze eens toevallig dit kikkerlandje bezoeken – in ieder geval zichzelf begrijpelijk kon maken voor anderen.

Met een sterk Koerdisch accentje sprak ze ons na: “André Hazes is de pijp uit.”
Derya: “Endrey Haazis is peyp aut.”

Door alle meligheid kreeg ze ook zinnetjes naar haar hoofd geslingerd, zoals: “Ga terug naar je eigen land, Derya!” Waarop zij weer antwoordde: “Potvirdumme!”

Cultuurschok

Ik was eigenlijk heel goed op van alles voorbereid. Echter, vier weken voordat we naar Turkije vertrokken overleed plotseling een 21-jarige neef. De laatste dagen van onze vakantie zouden we naar Ankara gaan en ze bij die familie doorbrengen. We kwamen daar aan en de tante keek al ontzettend verdrietig. Ze begon iedereen te omhelzen en toen barstte ze in tranen uit. Ik schrok me wild, zo’n uitbarsting van emoties had ik nog nooit echt meegemaakt. In Nederland is het rouwproces zo anders, daar huilen mensen eigenlijk stilletjes en schreeuwen het niet uit.

Het was nu inmiddels 6 weken geleden dat de neef was overleden en het verdriet was nog zo sterk aanwezig. Ik ben gewend dat je na 6 weken best regelmatig huilt, maar niet in deze mate. De hele tijd dat we in Ankara waren had ik een heel erg naar gevoel en ik had voor het eerst last van heimwee. Ik wist niet hoe ik me moest gedragen en voelde me ontzettend ongemakkelijk. Dit was echt een cultuurschok voor mij.

Afscheid

Na 2 weken was het tijd om afscheid te nemen, mijn vriendin had me al voorbereid dat zij zou gaan huilen. Ik dacht bij mezelf, pfff huilen, waarom?

Toen was de tijd daar. Mijn vriendin had al aardig wat emmers kunnen vullen met haar tranen, maar ik had het nog droog kunnen houden. Het omhelzen begon, en ja hoor, daar ging ik! De tranen rolden over mijn wangen en ik huilde misschien nog wel harder dan mijn vriendin. Zeker toen ik me bedacht dat ik deze ontzettend lieve en gastvrije mensen misschien wel nooit meer zou zien… In de auto zat ik met mijn grote zonnebril op stiekem nog wat traantjes weg te pinken. Wat heb ik het naar mijn zin gehad, ik wist niet wat ik moest verwachten, maar dat ik het zo leuk zou vinden had ik van te voren niet kunnen zeggen.

Geschreven door Lissete van Loon

Lees meer van
Be Sociable, Share!

Korte URL: http://azady.nl/?p=421

Geplaatst door op 24 Oct 2007. Gearchiveerd onder In Koerdistan. Je kan reageren of trackbacken RSS 2.0. You can leave a response or trackback to this entry

You must be logged in to post a comment Log in

Advertentie

Inloggen | Designed by Gabfire themes