De vlammende boodschap van het vrouwelijke lichaam in Zuid-Koerdistan (Mahabad Qeredaxi)

De vlammende boodschap van het vrouwelijke lichaam in Zuid-Koerdistan (Mahabad Qeredaxi)

Een theorie en een psychologische kijk naar het ‘zelf-verbrand’ fenomeen van de Koerdische vrouwen. Dit artikel bestaat uit vertaalde stukjes van het boven vermelde artikel.

Inleiding
Het fenomeen van het plegen van zelfmoord is wellicht bekend binnen elke maatschappij. Verschillende theorieën hebben de oorzaken van zelfmoord aangegeven. Het ‘zelf verbranden’ is de meest gebruikte methode onder de Koerdische vrouwen om zelfmoord te plegen. Door de toename van deze praktijk, wordt het als een fenomeen gezien. Het ‘zelf verbranden’ fenomeen is niet enkel een poging tot dood. De Koerdische vrouw gebruikt deze vurige methode als een boodschap om de maatschappij wakker te schudden van de onrechtvaardigheden, welke de Koerdische vrouwen aan bloot gesteld zijn. Dit fenomeen is een vlammende boodschap van het vrouwelijke lichaam. Vandaar dat deze boodschap uitgelegd moet worden en niet enkel beschouwd worden als zelfmoord.

Lichaamstaal en vlammende boodschap
Als we ons verdiepen in dit gewelddadige gedrag van de slachtoffers van ‘zelf verbranden’, merken we twee belangrijke aspecten op. Ten eerste, hebben de meeste vrouwen die zich zelf verbranden een lage tot geen educatieve niveau. Zij hebben een lage capaciteit om zichzelf te kunnen uiten. Zij gebruiken het vuur om te uiten wat ze van binnen voelen. Psychisch gezien, komt dit gedrag vanuit het innerlijke bewust zijn van de mens. Het is anders dan het uiterlijke gedrag, dat we van iemand kunnen zien of merken. Ten tweede is het belangrijk om naar de manier van een dergelijk vurige boodschap te kijken. Het gebrek van verbale communicatie is het resultaat van een dergelijk boodschap. Wij, mensen onder elkaar, kunnen op twee manieren met elkaar communiceren. Op een verbale wijze kunnen we spreken, elkaar horen en begrijpen. Daarnaast gebruiken we ook de lichaamstaal om bijvoorbeeld aan te geven of we iets leuk vinden en of we bang zijn voor iets. In het dagelijkse leven kan lichaamstaal effectiever zijn dan gewone taal. Dit is ook het geval met de Koerdische vrouwen. De Koerdische vrouwen zijn niet in staat, noch is het toegestaan, om verbaal aan te geven wat ze meemaken. Als gevolg hiervan gebruiken zij de lichaamstaal om hun vlammende boodschap over te brengen. Echter, om de lichaamstaal van de Koerdische vrouw te begrijpen is het belangrijk om ook de rol van het vrouwelijke lichaam te definiëren binnen onze cultuur.

Binnen de Koerdische cultuur, heeft het vrouwelijk lichaam hetzelfde definitie als bij de andere culturen in de regio. Het lichaam van de vrouw wordt als iets beschouwd, dat een zeer specifieke taak heeft. Deze taak is het beschermen van de naam van de familie, met name de eer van de mannelijke familieleden. Het vrouwelijke lichaam is dus erg gebonden aan de mannelijke eer, welk een topstatus heeft binnen de Koerdische cultuur. Al vanaf een zeer jonge leeftijd, wordt een meisje gehersengespoeld en bedreigd met het gedachtegoed; ‘Let op je lichaam, want dit is niet alleen van jezelf’. Een dergelijk waarschuwing kan natuurlijk verschillende psychische druk op meisjes leggen. Zij (meisjes) kunnen zich vanwege eer en cultuur erg beperkt bewegen. Het is alsof dat er een bom binnen het vrouwelijke lichaam is, waardoor zij voorzichtig moet zijn.

De effect van angst op de vrouwen

De boven geschetste rol van het vrouwelijke lichaam, binnen de Koerdische cultuur, heeft een enorm impact op de psychische ontwikkeling van de vrouwelijke populatie. Vrouwen zijn niet zelf verzekerd. Als gevolg daarvan beschermen zij de ‘bom’ binnen het lichaam, en komen deze vrouwen in een zeer angstige situatie terecht. In een angstige situatie, kan men zich niet ontwikkelen noch goed nadenken. Een dergelijk angst is de vrouwelijke cultuur geworden binnen onze gemeenschap. Naast het verrichten van haar taken binnen de familie en maatschappij, wordt er van de Koerdische vrouwen verwacht om ook nog eens met zo’n angst te leven. Echter, elke angstige situatie heeft een reactie. Zo is het ook het geval met de huidige situatie van de Koerdische vrouwen. Wanneer zij continue wordt vernederd, verlaagd van haar vrouwelijke status, belemmerd in haar ontwikkeling, bedreigd, etc., denkt zij natuurlijk dan aan wraak.

Het vuur als een wraak-middel

Als we grondig naar de toenemende gevallen van het ‘zelf verbranden’ fenomeen kijken, dan merken we meer dan een ‘gewone zelfmoord’. Het zelf verbranden van de Koerdische vrouwen is geen individuele keuze om zelfmoord te plegen. Het lijkt op een collectieve boodschap, welk aan de maatschappij overgebracht moet worden. Ook al een dergelijk boodschap niet bewust zou gemaakt zijn, toch is het mogelijk dat het innerlijke bewustzijn van deze vrouwen zo’n boodschap ontwikkeld heeft om wraak te nemen.

Op de eerste plaats, nemen deze slachtoffers wraak van hun lichaam. Gezien het feit dat zij geen autonomie hebben over hun eigen lichaam, kiezen zij voor het vernietigen van het lichaam. Een meisje of een vrouw wordt met het idee opgevoed dat haar lichaam van haar vader, broer, echtgenoot of de stam is. Daarnaast, kan de constante schending van haar rechten, haar tot de top van haar machteloosheid brengen. In dit geval, kiest een meisje/vrouw voor wraak. De wraak is dus het vernietigen van een lichaam, welk niet van haar eigen is en erg gerelateerd is met de eer van de mannelijke familieleden. Met andere woorden, wordt, in dit geval, ook de eer beschadigd.

Ten tweede proberen de slachtoffers met een dergelijk daad de culturele blik op vrouwelijk lichaam af te keren. Dit is een cultuur waarin een vrouwelijke lichaam slechts gezien wordt als de bewaker van de hoofdtaak, zonder ruimte te geven voor de ziel, die ook binnen het vrouwelijke lichaam leeft. Bovendien kiezen de slachtoffers van het ‘zelf verbranden’ deze methode voor twee andere redenen. Ten eerste, proberen zij via geweld hardop te schreeuwen wegens de ellendige toestand waarin zij in leven. Tegelijkertijd proberen zij via deze schreeuw de omgeving wakker schudden. Deze manier van schreeuwen is het resultaat van de lichaamstaal van de vrouw. Zij kan niet verbaal haar rechten of mening te eisen, daarom gebruikt zij de lichaamstaal.

Conclusie
Het zelf verbranden is de meest gruwelijke manier om jezelf pijn te doen. Dit is de oorzaak van een patriarchale maatschappij, waarin de man de absolute macht heeft. Deze macht heeft ernstige psychische druk op het vrouwelijke karakter. Wanneer de maat vol is, keuren de Koerdische vrouwen deze culturele onrechtvaardigheid af door zichzelf in brand te steken. Dit fenomeen is een reactie op alle rechten die de vrouwen ontnomen zijn door de toepassing van cultuur, traditie of religie. De maatschappij moet deze vlammende boodschap van het vrouwelijke lichaam begrijpen en daarop te gaan reageren.

Over de auteur:
Mehabad Qaradaxi is een welbekende Koerdische schrijfster, dichteres en vrouwenactivist. Door haar kritische blik op de toestand van de vrouwen, wordt zij als een feminist beschouwd. In een interview laat zij blijken zichzelf als een liberale feminist te zien. In het verleden heeft zij voor een jaar in voormalige Ba’ath regime in detentie gezeten naar aanleiding van haar politieke getinte gedichten. Het boven vertaalde stuk heeft zij gepresenteerd tijdens de conferentie over het ‘zelf verbranden’ fenomeen te Hawler, Zuid-Koerdistan op 21 September 2006.

Vertaling vanuit Koerdisch door Chalank Yahya
Met dank aan Huda Zangana, vrouwen activist in Hawler. Zij heeft Yahya waardevolle bronnen verstrekt, onder andere dit artikel, om haar onderzoek naar het ‘zelf verbranden’ fenomeen te kunnen verrichten.

Lees meer van
Be Sociable, Share!

Korte URL: http://azady.nl/?p=544

Geplaatst door op 11 Jun 2008. Gearchiveerd onder Biografie. Je kan reageren of trackbacken RSS 2.0. You can leave a response or trackback to this entry

You must be logged in to post a comment Log in

Advertentie

Inloggen | Designed by Gabfire themes