“Verborgen leed, verborgen levens”

Binnen het Koerdische gezin komt veel vaker mishandeling, onrecht en moord voor dan wij allen denken. Sommige gevallen halen het nieuws, we kijken er geschokt naar en dan verdwijnt het weer. Waar wij als Koerdische maatschappij, in binnen en buitenland niet goed beseffen is het feit dat er veel verborgen leed bestaat binnen het gezin. Veel verborgen levens zullen nooit het nieuws halen…

Ter illustratie van deze kwestie volgt hieronder het verhaal van een anonieme vrouw die haar eigen verhaal naar buiten brengt. Zij behoort tot één van de weinige sterke Koerdische vrouwen die ondanks een wreed leven het niet heeft opgegeven en dus voor haar bestaan heeft gevochten.

“De dag waarop ik geboren was heeft mijn vader mijn tante verbrand om de reden dat zij een relatie had met een jongen. Zo vielen mijn eerste tranen voor een vrouw die alleen om liefde moest worden vermoord.”

“Sommige mensen zeggen dat het vermoorden van vrouwen tegenwoordig uitzonderlijk is, maar naar mijn mening worden vrouwen, sinds zij in dit land bestaan, alleen maar vermoord, mishandeld en onrecht aangedaan. Mijn vader vermoordde mijn tante voor de ogen van mijn hele familie, hij gooide benzine over haar heen en verbrandde haar zo op deze gruwelijke manier. Sinds de dag dat hij dat heeft gedaan ben ik opgegroeid in een gezin waarin alleen maar wordt beledigd, gevloekt en mishandeld.”

“Er was geen dag zonder ruzie tussen ons allemaal. Het was ruzie die geen einde kende. Mijn ouders hadden elke dag ruzie en als iemand bij ons thuis even de macht had, werd diegene meteen geslagen. Daarnaast sloeg mijn vader iedereen, mijn moeder sloeg ons ook allemaal, mijn broers sloegen mij en zelfs mijn oma. Zo bleef het mishandelen van elkaar maar doorgaan en kende het geen einde.”

“De reden dat mijn vader ons sloeg was dat hij een affaire had met een andere vrouw, volgens mij wou hij gewoon al zijn zorgen op ons afreageren. Ik heb zoveel pijn geleden dat ik vaak aan zelfmoord heb gedacht, maar dan dacht ik weer dat ik mij sterk moest houden. Om toch mijzelf uit deze situatie te redden ben ik een relatie aangegaan met een vriend van mijn broer. Hij was een paar keer om mijn hand komen vragen, wat iedere keer weer een goede reden was voor mijn vader om mij te slaan. Zo had hij me zelfs een keer geslagen met een tuinslang.”

“Ik begrijp gewoon niet hoe mijn vader zelf van iemand anders hield en alsnog tegen liefde was en niet begreep wat liefde was; dit zal voor mij altijd een raadsel blijven. Hoe kan een verliefd iemand zo hard zijn en iedereen haten? Ik wou deze soort liefde begrijpen, maar het blijft een raadsel voor me. De jongen die mijn hand kwam vragen had vaak geprobeerd mijn vader over te halen en uiteindelijk is dat gelukt door een deal met hem te sluiten. Mijn hand in ruil voor 2 miljoen dinar en een vrouw. Ik dacht dat ik met deze jonge gelukkig zou worden en dat er dan tenminste een einde zou komen aan mijn wrede leven en lijden in mijn familie. Maar helaas was het tegendeel waar, want ook hier werd ik mishandeld door mijn schoonmoeder, schoonbroers en zelfs door mijn man.”
“Ik wist niet waar ik deze keer heen moest vluchten. Mijn vader bedreigde mij zelfs met ons, mijn man en ik, te vermoorden als hij ons ergens samen zou zien. Op een avond, toen mijn man veel had gedronken en mij daardoor extra veel en hard had geslagen, zei hij opeens tegen me dat hij me terug wou brengen naar mijn ouders. Ik was toen ook zwanger. Na een tijdje kwam mijn broer ons ophalen en onderweg gingen mijn broer en mijn man 2 flessen wijn halen. Ze hebben toen zoveel gedronken dat mijn man nog meer dronken werd. Eenmaal bij het huis van mijn ouders aangekomen hoorde ik de knal van een kogel en besefte dat mijn broer ons wou vermoorden.”

“Ik weet niet meer hoe mijn man en ik op tijd uit het huis konden vluchten, alles voor mijn ogen werd namelijk zwart en later besefte ik pas dat mijn man gewond was geraakt. Na een tijdje legde ik mijn hand op zijn hoofd en ging hij dood. Toen werd ik zo bang dat ik me ergens tussen een berg afval ging verstoppen. Ik wist niet wat ik moest doen en ging maar terug naar het huis van mijn schoonouders. Toen zij van de moord op mijn man wisten, wouden ze als wraak mij vermoorden door mij op te hangen. Ik weet niet precies hoe, maar ook hieruit kon ik mezelf gelukkig redden.”

“Toen ben ik maar gevlucht naar het huis van mijn oom. Daar verdachten ze mij ervan dat ik mijn eigen man had vermoord en omdat zij niet in problemen wouden komen, moest ik de gevangenis in. Uiteindelijk hebben ze daar bewezen dat ik onschuldig was en werd ik zo vrijgelaten. Ik kon nergens bij familie verblijven, dus de politie had mij een adres gegeven van een stichting die mij onderdak kon bieden. Daar beviel ik van mijn eerste kind. Ik voelde toen dat ik een beetje licht in mijn leven zag komen, maar ik vraag me nog steeds af of ik ooit nog van mijn leven kan genieten na zoveel te hebben geleden en zoveel te hebben meegemaakt’’.

Slot

Zoveel leed, zoveel verborgen levens, veel daarvan zal helaas nooit naar buiten worden gebracht. Bij iedere incident wat wel naar buiten komt, beloven we beterschap en vinden we het een schande. Maar daadwerkelijk iets ondernemen is blijkbaar te veel gevraagd… wanneer zal dit onrecht ophouden?…

Vertaling door Waan Yassen

Bron: www.jebarinfo.net

Lees meer van
Be Sociable, Share!

Korte URL: http://azady.nl/?p=613

Geplaatst door op 1 Dec 2008. Gearchiveerd onder Biografie. Je kan reageren of trackbacken RSS 2.0. You can leave a response or trackback to this entry

You must be logged in to post a comment Log in

Advertentie

Inloggen | Designed by Gabfire themes