In Koerdistan: De dag na elf jaar weg te zijn geweest (Zjir Rashaan)

Eenmaal aangekomen in Hawler (Erbil) kun je beter in een hotel overnachten en de volgende dag naar je bestemming reizen. Dit wanneer je natuurlijk naar buiten Hawler moet reizen. De hotels zijn niet duur, maar je moet van de sanitaire voorzieningen niet al te veel verwachten. Tenzij je naar een vijfsterrenhotel hotel gaat, wat natuurlijk een overbodige luxe is voor een nacht slapen. Met een aantal dingen dien je absoluut rekening te houden: geen water drinken uit de kraan, niet meteen naar de dichtstbijzijnde Kebab-zaak gaan en bereid je alvast voor op de Franse WC’s.

De volgende dag kun je aan een willekeurige taxichauffeur vragen om je naar de algemene vertrekplaats te brengen voor de taxi’s voor regio’s buiten Hawler. Dit wordt overigens Naqaliyat genoemd, een Arabisch woord voor vervoerplaats. Op Naqaliyat kun je een taxi huren om, in mijn geval, naar Slemani te gaan.

Foto: De eerste bergen kom je al tegen na 15 minuten Hawler te hebben verlaten

De taxichauffeur kan verschillende routes nemen, vooraf vertellen ze je ook welke route ze nemen. In het geval van Slemani kun je hetzij via Kerkuk hetzij via Koya gaan. Reizen via Kerkuk is veel prettiger – betere wegen- maar via Koya zie je veel meer natuur. Ik koos voor de laatste route. De reis duurde slechts twee uur.

Foto: Onderweg naar Slemani, net voorbij het stadje Koya

Foto: Voormalige kazerne van het Iraakse leger in de tijd van Saddam Hoessein. Momenteel staatsgevangenis

In totaal kwamen we vier controleposten tegen. Er is een groot contrast tussen hoe de politiemannen eruit zien en hoe ze zijn. Ze zien eruit als de meest beruchte moordenaars die je ter plekke kunnen executeren, maar je wordt zo aardig aangesproken en behandeld, dat het niet al te gek is als je je afvraagt of ze het echt menen of niet. Op de controleposten is het belangrijk dat je meewerkt. Ze vragen je vaak uit te stappen en controleren je paspoort. Fouilleren gebeurt sinds de val van Saddam Hoessein in 2003 niet meer. De reis van Hawler naar Slemani duurde slechts twee uur. Voor een onervaren chauffeur is het niet aan te raden om met eigen vervoer vanaf Hawler naar Slemani te reizen. Het Koerdische rijgedrag kan echt dodelijk zijn. Bochten nemen met 100 km/uur is bijvoorbeeld heel normaal.

De dag na elf jaar weg te zijn geweest

“Hey dokter, hey dokter

Ik ben in het ziekenhuis beland
Mijn ziekte is ongeneselijk
Laten we de dokter stenigen
Hey dokter, hey dokter

Mijn geliefde is boos op me
Wat moet ik met deze wereld
Hey dokter, Hey dokter

Met deze ziekte leef ik door
Laten ze me dompelen in het bloed
Ik zal haar niet los laten

Hey dokter, Hey dokter”

Hier heb ik twee uur naar geluisterd. Waarom? Omdat ik per ongeluk tegen de chauffeur zei dat ik over een jaar dokter word. Na een uur vroeg ik de chauffeur of hij toch geen ander liedje had. Die hij had hij ook:

(letterlijke vertaling)
Wanneer zij naar de hamam (vrouwenbad) gaat
maakt ze iets in me wakker
met haar twee mooie borsten
sinaasappel, granaatappel en perzik
passen ze allemaal net in mijn handen
net als haar borsten
oh God, Ik offer mezelf voor deze borsten…

Ik koos snel weer voor Hey dokter, hey dokter. Je voelt je toch niet echt op je gemak met zo’n tekst naast twee dames van een jaar of twintig. En helemaal niet een uur lang.

Net voordat we Slemani binnenreden, vroeg de chauffeur waar hij naartoe moest. Ik wist niet waar we naartoe moesten, ik kon hem wel intuïtief vertellen waarnaar. Zo gezegd, zo gedaan. Na vijftien minuten kwam ik thuis aan. Het welkomscomitté wacht al op “Zjir uit Nederland”. Niet heel netjes, maar ik raakte toch geïrriteerd. Zjir uit Nederland? Ik kom toch uit dit land? Koerdistan? Iedereen doet er lacherig over. “Heb je je accent gehoord? Je lijkt net een Arabier die net Koerdisch heeft geleerd”, zegt mijn nichtje van een jaar of elf. Ik doe alsof ik niks gehoord heb en groet iedereen. Morgen is er een nieuwe dag. De keuze is tussen naar een Kebab zaak gaan of samen met mijn vader eerst de stad verkennen. Mijn rationele kant – lees mijn maag – zegt: Neem de Kebab. Nu nog mijn vader overtuigen dat dit de beste keuze is!

Lees ook: In Koerdistan: van Leiden tot Erbil (Zjir Rashaan)

Zjir Rashaan
Lees meer van Zjir Rashaan
Be Sociable, Share!

Korte URL: http://azady.nl/?p=617

Geplaatst door op 9 Dec 2008. Gearchiveerd onder In Koerdistan. Je kan reageren of trackbacken RSS 2.0. You can leave a response or trackback to this entry

You must be logged in to post a comment Log in

Advertentie

Inloggen | Designed by Gabfire themes