In Koerdistan: Een dag in de bergen (Zjir Rashaan)

De natuur in Koerdistan is net een charmante dame die in al haar bescheidenheid een dergelijke kwetsbare, en daarmee een toegankelijke indruk maakt, dat je jezelf niet kunt weerhouden om verliefd op haar te worden. Vandaag ga ik deze charmante dame ontmoeten.

Picknicken in de bergen en langs de in het najaar geboren rivieren, is een populaire vrijetijdsbesteding in Koerdistan. Het is meestal op vrijdag, de vrije dag van de week, wanneer de meeste Koerdische families voor een dagje het drukke stadsleven verlaten en zich begeven in de mooie natuur. Een trip naar de bergen en de omliggende dorpen rondom de grote steden is vaak de uitkomst. Omdat ik elf jaar lang het land niet had gezien, leek mijn familie een dagbesteding in de bergen een mooi moment om mij enigszins van mijn Hollandse jasje te ontdoen en voor te bereiden op een maand verblijf in Koerdistan. We kozen voor Bergelû en de omliggende typisch Koerdische dorpen in de beurt van Slemani.

Voorbereiding

Een reis naar de bergen begint met een voorbereiding waar iedereen aan mee doet. Terwijl de vrouwen de lekkerste Yaprax (de Koerdische dolma) beloven, moeten de mannen hun kwaliteiten bewijzen door het beste stuk vlees van de markt te halen. Om zeven uur in de ochtend beginnen de vrouwen al te koken en rond negen uur is iedereen klaar om te vertrekken naar Bergelû. En mijn taak op die dag was natuurlijk het eten van de Yaprax!

De keuze van Bergelû was een bewuste keuze. In de jaren tachtig was Bergelû het hoofdkwartier van één van de grootste Koerdische partijen die vanuit Zuid-Koerdistan een gewapende strijd voerde tegen het voormalige regime van Saddam Hoessein. Mijn familie wilde mij laten zien hoe deze gevechtsplaats veranderd is in een toeristenattractie waar ieder weekend tientallen Koerdische families naar toe gaan.


Onderweg

Het drukke stadsleven eindigt wanneer je niet meer afgeleid wordt door de hoge gebouwen die als paddenstoelen uit de grond rijzen, maar door de bergen met hun witte toppen. De eerste berg die we tegenkwamen was Piremegrûn. Terwijl mijn vader mij trots erop aanwees hoe mooi Piremegrûn wel niet was, werd ik afgeleid door iets anders: Benzinestation Amsterdam! Een benzinestation die door zijn eigenaar genoemd is naar Amsterdam nadat Nederland Frans van Anraat had berecht voor het aanleveren van chemische wapens aan het voormalige regime van Saddam Hoessein. Dit was bedoeld als dank aan het Nederlandse volk.


Foto: Benzinestation Amsterdam met Piremegrûn op de achtergrond

Om in Bergelû te komen, moeten we eerst onszelf kriskras met de auto door de hoge bergen heen slepen. Onbewust is het eerste contact met de charmante dame al gemaakt! Terwijl de berg van Piremegrûn als een strenge vader waakt over het groene vallei, verklaart een stukje zonnestraal de liefde aan haar. Met veel bewondering kijk ik ernaar; op dat moment beginnen de eerste waterdruppels zich te ontfermen over de twee geliefden.

In dit land is zoveel bloed gevloeid dat de aarde geen behoefte meer heeft aan water. Ik denk dat het juist de waterdruppels zijn die deze grond opzoeken om zich los te maken van al het onrecht die ze jarenlang vanuit de hoogte hebben moeten aanzien. Zo klinkt in ieder geval iedere druppel die ik op mijn wang krijg terwijl ik een fotomoment probeer te vinden.


Foto: Piremegrûn

Na anderhalf uur reizen komen de eerste huizen in zicht. Hoewel Bergelû tegenwoordig voorzien is van allerlei moderne voorzieningen zoals nieuwe wegen, elektriciteit en een eigen watervoorziening, is de stempel uit de oorlogstijd nog niet geheel verdwenen. De huizen zijn gebouwd tegen de berg aan, zodat ze minder zichtbaar zijn voor helikopters die daar dagelijks bombardementen uitvoerden in de jaren tachtig.


Foto: Bergelû


Foto: Huizen tegen de berg aan

Naarmate ik meer het dal in ga, waar het dorp gelegen is, begin ik des te meer de omgeving te waarderen. Er heerst hier een harmonie tussen de natuur en de mens. En die harmonie is hier voelbaar. Terwijl de hoge bergen als oude wijze mannen neerkijken naar alles wat onder hun voeten ligt, zijn ze voor de dorpelingen beschermheren. Toen Bergelû in de tijd van Saddam Hoessein dagelijks met mosterdgas bestoken werd, een tijd waarin ze zelfs door Allah in de steek waren gelaten, waren het juist deze bergen die de dorpelingen beschermden tegen de tirannie van Saddam Hoessein, vertelde een oude inwoner van het dorp mij. “Iedere dag waren deze bergen de enige reden voor driehonderd strijders met hun gezinnen om de vrijheidsoorlog in stand te houden”, vertelde hij met de tachtig jaar oude tranen in zijn ogen.

Ik was nieuwsgierig naar wat de oude man zei. Waarom waren zoveel Peshmerga’s, Koerdische strijders, hier gestationeerd in een tijd dat de Koerdische strijders niet meer dan een paar duizend waren?

Het antwoord lag op een nauwe pad langs de berg met daaronder een prachtige waterval. Daar was het radiostation “Radîoy Dangî Galî Kûrdistan” gestationeerd, waar iedere dag de anti-Saddam propaganda, nationalistische liedjes en bevelen aan de strijders werden uitgezonden. Het regime van Saddam Hoessein wilde ten koste van alles het radiostation vernietigen. Dat was hem echter nooit gelukt.

Er is inmiddels geen spoor meer te vinden van het oude radiostation. Net onder het oude radiostation zijn er tegenwoordig overdekte terrassen gebouwd voor de bezoekers die in de warme zomermaanden hun toevlucht zoeken in de koele, voor de zon gevluchte dal.


Foto: de plek waar radiostation “Radîoy Dangî Galî Kûrdistan” gestationeerd was.


Foto: De waterval van dichtbij

Na vandaag realiseer ik me opeens dat ik uit een land kom waar bergen beschermheren zijn en de natuur een charmante dame. Met gemengde gevoelens verlaat ik Bergelû. Het belangrijkste wat ik vandaag mee ga maken, moet overigens nog komen. In mijn volgende reisverhaal schrijf ik daar meer over. Met een prachtige zonsondergang verlaat ik voorlopig Bergelû.


Foto: Zonsondergang Bergelû

Zjir Rashaan
Lees meer van Zjir Rashaan
Be Sociable, Share!

Korte URL: http://azady.nl/?p=633

Geplaatst door op 31 Jan 2009. Gearchiveerd onder In Koerdistan. Je kan reageren of trackbacken RSS 2.0. You can leave a response or trackback to this entry

You must be logged in to post a comment Log in

Advertentie

Inloggen | Designed by Gabfire themes