Vrouwen en de wet in Koerdistan (Bayan Nasih )

Bayan Nasih, journaliste voor de Koerdische krant Hawlati, vertelt het verhaal van de 23-jarige Henar uit Zuid-Koerdistan. Een verhaal over de machteloosheid van een Koerdische vrouw, mishandelingen en onrecht in een land waar vrouwenrechten nog in kinderschoenen staan.

“Zes dagen vrij”

Mijn eerste ontmoeting met Henar was in één van de drukke straten van Stockholm. Hoe lang woon je in Zweden?, is de gebruikelijke vraag die alle buitenlanders elkaar stellen als ze elkaar voor het eerst ontmoeten. “Zes dagen”, zei ze met een zucht van opluchting. Zes dagen leek mij te kort voor iemand die al een Zweedse paspoort heeft. “Maar hoe bedoel je”, vroeg ik haar weer. ”Ik heb de afgelopen vijf jaar de hel beleefd met mijn man in Zweden. Sinds zes dagen ben ik terug uit Koerdistan en gescheiden van mijn man. Sinds zes dagen voel ik dat weer leef”, zegt Henar terwijl ze begint te snikken.


“Ik was zijn slaafje”

In Zweden heeft Henar de afgelopen vijf jaar praktisch in gevangenschap geleefd. Studeren, naar buiten gaan en vrienden zien waren haar wereldvreemd. “Maar de constante fysieke mishandeling was het ergste”, zegt ze. “In een Europese land durfde ik mijn man niet voor de rechter te slepen. Ik was bang dat hij in het nieuws zou komen en de Koerden ten schande zou brengen.”

“Eén kogel”

Begin deze zomer ging Henar met haar man terug naar Koerdistan. Na een paar weken kreeg zij van haar man te horen dat ze niet terug mocht gaan naar Zweden. Ze moest een hoofddoek dragen en mocht niet meer naar buiten gaan. “Dit terwijl niemand van zijn familie een hoofddoek draagt”, aldus Henar. Haar paspoort heeft ze in de tuin moeten begraven, omdat ze bang was dat haar man haar paspoort zou innemen. Toen zij hem duidelijk maakte dat ze niet van plan was om in Koerdistan te blijven, begon de ellende. Ze werd dagenlang mishandeld. Haar gezicht werd verminkt en overal had ze blauwe plekken op haar lichaam. Aangifte doen bij de politie zat er ook niet in. “Zodra ik naar de politie zou gaan, zou hij mij met één kogel afmaken”, vertelt Henar.

Vluchten

Na wekenlang herstel, wilde Henar vluchten. Veel familieleden heeft ze niet meer in Koerdistan, omdat de meeste van hen in Zweden wonen. Via kennissen boekte ze een ticket naar Stockholm om vervolgens via het internationale vliegveld van Hawler terug te gaan naar Zweden. Alles leek goed te gaan, totdat ze bij het inchecken werd tegengehouden door de gendarmerie. U mag niet weg, omdat een aanklacht tegen u is ingediend vanwege het stelen van eigendommen van uw man, kreeg ze te horen. “Op dat moment brak de hel los”, vertelde Henar, “omdat ik wist wat me te wachten stond als ik oog in oog zou staan met mijn man”. Officiële papieren van de gendarmerie heeft ze overigens nooit te zien gekregen. Ze moest maar op de woorden van de politiechef geloven dat ze niet weg mocht, en haar paspoort moest ze inleveren.

Alles voor het Westen

Na een dagje op het politiebureau te hebben gezeten, kwam de politiechef met een opmerkelijk voorstel: “Je krijgt je paspoort nu terug als je scheidt van je man en met mij trouwt, zodat ik ook naar Zweden kan gaan”. “Maar omdat iedereen te koop is in Koerdistan, kon ik uiteindelijk mijn paspoort terugkrijgen na het betalen van smeergeld”, vertelt Henar met enige ironie. Na het smeergeld betaald te hebben, krijgt Henar een officiële brief van de rechter dat ze vrij is van alle beschuldigingen. Haar paspoort heeft ze terug en ze bereidt zich voor op de tweede vluchtpoging.

Tweede vluchtpoging

Voor de tweede keer probeert Henar via dezelfde vliegveld terug te gaan naar Stockholm. En daar ontmoet ze weer de politiechef die zo graag naar Zweden wilde. Ondanks een brief van de rechter waarin staat dat Henar vrij is van eerdere beschuldigingen, krijgt ze van de politiechef te horen: “We hebben net een telefoontje gekregen dat u niet mag reizen via deze vliegveld”. Radeloos en helemaal uitgeput keert Henar terug naar een schuiladres waar ze niet gevonden kan worden door haar man. Uiteindelijk slaagde Henar erin om via smokkelaars terug te keren naar Zweden, het land waar Henar officieel burger is.

Drie belangrijke constateringen

Het verhaal van Henar staat niet op zichzelf. Het laat zien dat er geen wetten gelden in Koerdistan. De hoeders van de wet, de politie, lappen de regels aan hun laars en staan ten alle tijden boven de wet. In een mannen-maatschappij zijn de mannen er voor elkaar en met elkaar en vrouwen worden nog altijd als zwakkelingen gezien. De rechtelijke macht in Koerdistan deugt voor geen meter. Hoe kan anders een vrouw zonder enig bewijs in de gevangenis belanden? Ondanks het geschreeuw dat vrouwensituatie beter wordt, laat het verhaal van Henar helaas een andere realiteit zien.

“Vrouwen en de Wet” is geschreven door Bayan Nasih en is verschenen in nummer 553, bladzijde 14, van de Koerdische krant Hawlati in Zuid-Koerdistan. Het verhaal is vertaald door Zjir Rashaan.

Lees meer van
Be Sociable, Share!

Korte URL: http://azady.nl/?p=689

Geplaatst door op 26 Aug 2009. Gearchiveerd onder Biografie. Je kan reageren of trackbacken RSS 2.0. You can leave a response or trackback to this entry

You must be logged in to post a comment Log in

Advertentie

Inloggen | Designed by Gabfire themes