Analfabetisme in Koerdistan (Deel II) (Dashne Moulood)

In het eerste deel van dit artikel is ingegaan op de onderwijssituaties in de vier delen van Koerdistan en hoe men hier, in de loop der tijd, is omgegaan met onderwijs. In dit deel zal ik ingaan op de ontwikkeling en structuur van onderwijssystemen. Hiervoor zal Noord-Koerdistan als voorbeeld dienen. Klik hier voor deel 1.


Het onderwijs functioneert als de zichtbaarste norm van de gevoerde taal. Het verbeteren van schriftelijke stukken en toespraken wordt dan ook geassocieerd met de leraren en de samengestelde handboeken. Van studenten wordt verwacht dat zij hun schoolleven toewijden aan het leren van grammatica, spelling en andere taalvaardigheden.

Moderne scholen die gewoonlijk een structuuropbouw hebben van een primair, secundair of hoger onderwijs zijn gebaseerd op een uitgebreid gebruik van zowel geschreven als mondelinge taal. Voor het behalen van succes dient het onderwijs en het leerproces door middel van goede instructie te worden uitgevoerd. De intensiviteit van deze taalcursussen zijn in de lagere scholen intensiever en wordt in de hogere onderwijsinstellingen vaak uitgebreid.

Kenmerken van een onderwijssysteem

Het onderwijssysteem heeft, naast het verenigen en een normaliserende functie ook een grote invloed op het functionele en stilistische differentiatie van de taal. Met de functionerende en de stilistische differentiatie wordt het functioneren en de verscheidenheid in de (schrijf)stijl van de desbetreffende taal bedoeld. Dit is vooral van toepassing op hoger niveau, waar geavanceerde kennis ontwikkelt en onderwezen wordt. Zowel de taalkundige- als het intellectueel homogeniserende (dus gelijksoortige) functie maakt onderwijs tot een ideaal hulpmiddel voor politieke integratie en assimilatie van etnische minderheden. Vooral in ontwikkelingslanden is het moderne onderwijs een kolossale sociale instelling geworden die gewoonlijk niet ontvankelijk is voor moedertalen van minderheidsgroepen.

Het doel van Koerdisch onderwijs is de ontwikkeling van inheemse moedertalen te documenteren en de rol van de Koerdische taal te analyseren. Zowel de heersende overheden als de Koerden zijn zich bewust van de taalkundige en brede politieke implicaties van de Koerdische taal. Dit heeft een conflict veroorzaakt en zal een groot conflict blijven tussen bovengenoemde groepen. [1]

Noord-Koerdistan als voorbeeld

In deel I van dit artikel is te lezen dat Koerden in Noord-Koerdistan alleen toegestaan zijn om in privéomstandigheden Koerdisch te spreken. Echter, Turkije heeft de afgelopen jaren erg zijn best gedaan om toe te treden tot de Europese Unie. Hiervoor zijn een aantal heroverwegingen gemaakt die betrekking hebben op de Koerden, om deze toetreding te realiseren. Daarom is de meest significante kwestie van de afgelopen dertig jaar in Turkije, de kwestie van de rechten van de Koerden die binnen deze grenzen leven. Het belangrijkste doel waarvoor deze Koerden hebben gevochten is het recht om in het openbaar Koerdisch te kunnen spreken. De afgelopen zes jaar zijn echter wel beperkte rechten toegekend aan de Koerden voor met name privéonderwijs en het uitzenden in het Koerdisch. Zo zijn sommige universiteiten toegestaan om afdelingen te openen die zich bezig mogen houden met ‘Koerdologie’ en het godsdienstige directoraat treft voorbereidingen om de Koran naar het Koerdisch te vertalen. Dit heeft echter politieke redenen. [2]

Veel Koerden in Noord-Koerdistan vinden dit ontoereikend. Zo hebben veel Koerdische intellectuelen onlangs de Turkse overheid aangedrongen om gesubsidieerde openbare scholen toe te laten om in het Koerdisch te onderwijzen. Deze groep mensen hebben aangegeven dat het belemmeren van het leren van de Koerdische moedertaal in strijd is met de internationale mensenrechten. Veel Koerden zijn pessimistisch over het perspectief van de Koerden in het openbaar onderwijs omdat zij van mening zijn dat Turkije dit enkel overweegt om deel te kunnen nemen aan de Europese Unie. Anders zou er geen enkel vooruitgang geboekt kunnen worden. [2]

Europese Unie

Turkije probeert al langer lid te worden van de Europese Unie. Hiervoor voert het land verschillende hervormingen om bijvoorbeeld de vrijheid van meningsuiting te beschermen. De Turkse overheid gebruikt het Verdrag van Lausanne als het belangrijkste stuk uit de wetgeving, om hun onschuld te verklaren. In dit verdrag, dat in 1923 ondertekend is, worden de Koerden officieel niet erkend als een minderheidsgroep en krijgen zij niet dezelfde rechten als de officieel vastgestelde minderheidsgroepen zoals de niet-moslims, de Grieken, Armeniërs en de Joden.


Hoewel de openbare scholen niet in het Koerdisch kunnen onderwijzen, zijn de Koerden in Noord-Koerdistan wel instaat gesteld om private scholen op te richten en in het Koerdisch te onderwijzen. In 2004 hebben een aantal van deze scholen hun deuren geopend. Echter, door gebrek aan leerlingen waren zij genoodzaakt te sluiten. De Turkse overheid vatte dit op als een teken dat Koerden niet in hun eigen taal wilden leren. Hierop debatteerden de Koerden dat zij ervan uitgaan dat het Koerdische taalonderwijs in private scholen veel moeilijker toegankelijker is voor leerlingen als de ouders ervoor moeten betalen. Voor openbare scholen hoeft er immers niet betaald te worden. [4]

Daarom hopen veel Koerden dat Turkije door zal gaan met de impuls om openheid te creëren om lid te worden van de Europese Unie. Zij hopen voor toenemende rechten voor de Koerdische taal in het openbaar onderwijs. [3]

Afsluitend kan geconcludeerd worden dat de Koerden in een moeilijke situatie zitten als het gaat om het behoud en ontwikkeling van de Koerdische taal. Dit, omdat de overheersende landen, zoals Turkije, middels diverse wegen druk uit proberen te oefenen op de Koerdische taal. Het blijft moeilijk om in de verschillende (politieke) strijden een eenzijdige standpunt in te nemen om het Koerdische onderwijs te beschermen. De politieke belangen van deze heersende overheden kunnen snel van standpunt veranderen waardoor de ontwikkeling van het onderwijssysteem abrupt verstoord kan worden.

Bronnen:
[1] Amir Hassanpour (1992). ‘Nationalism and Language in Kurdistan 1918-1985’
[2] Ankara, Erkan Yavuz. ‘Education in Kurdish language seems unlikely in Turkey’. Todays Zaman. 28 July 2009. Web. 19 Augustus 2009.
[3] ‘EU Membership Offers Hope for Turkey’s Kurds.’ Deutsche Welle. 15 December 2004. Web. 19 Augustus 2009.
[4] Schleifer, Yigal. ‘Opened with a flourish, Turkey’s Kurdish-language schools fold’. The Christian Science Monitor. 5 Oktober 2005. Web. 19 Augustus 2009.
[5] UN General Assembly, International Covenant on Economic, Social and Cultural Rights, 16 December 1966, United Nations, Treaty Series, vol. 993, p. 3. Beschikbaar op website UNHCR. Verkregen op 19 Augustus 2009.
[6] Foto’s: Unicef

Dashne Moulood
Lees meer van Dashne Moulood
Be Sociable, Share!

Korte URL: http://azady.nl/?p=718

Geplaatst door op 8 Dec 2009. Gearchiveerd onder Cultuur. Je kan reageren of trackbacken RSS 2.0. You can leave a response or trackback to this entry

You must be logged in to post a comment Log in

Advertentie

Inloggen | Designed by Gabfire themes