Zelfverbranding: persoonlijk probleem of maatschappelijke epidemie?! (Chalank Yahya)


De ‘zelfverbranding’ van de vrouwelijke populatie wordt omschreven als een vrouwelijke reactie op de culturele en huiselijke onderdrukkingen in Zuid-Koerdistan.[1] Deze zelfmoordpogingen worden ook gepleegd door de Koerdische vrouwen in andere delen van Koerdistan (onder andere in Oost-[2] en Noord-Koerdistan [3] ). In landen als Afghanistan, Pakistan, India en zelfs in Zimbabwe is deze praktijk ook bekend onder de vrouwen.[4] Op internationaal niveau is echter nauwelijks wetenschap over deze vorm van zelfmoord en wordt er onvoldoende aandacht aan besteed. Dit artikel tracht de oorzaken van ‘zelfverbranding’ in Zuid-Koerdistan te bespreken. Ook wordt er een kritische blik geworpen op de rol van de Koerdische overheid en de Koerdische media ten opzichte van deze praktijk.


De oorzaken

Er zijn wellicht verschillende oorzaken die leiden tot zelfverbranding door vrouwen in Zuid-Koerdistan. De belangrijkste oorzaken zijn samengevat:
Allereerst, de sociale en culturele opvattingen over de rol van de vrouw. In dergelijke vrouwen beperkende cultuurbegrippen is er nauwelijks ruimte voor een vrouw om zich op vrije voet te kunnen ontwikkelen. De onderdrukkingen en het ontnemen van de persoonlijke identiteit van de vrouw leidt tot ernstige psychische gevolgen. De zelfverbranding is een vlucht uit dit beperkte leven en tegelijkertijd een reactie op onderdrukkingen die op vrouwen gericht zijn.

Ten tweede zijn de economische belemmeringen binnen de Koerdische gezinnen ook een van de oorzaken voor zelfverbrandingen. De armoede heeft ernstige gevolgen, vooral in een maatschappij dat zich tot een consumptiemaatschappij aan het ontwikkelen is. Het grootste probleem hier is de economische afhankelijkheid van de Koerdische vrouwen. Het merendeel van de slachtoffers is namelijk economisch afhankelijk van hun mannelijke gezinsleden, waardoor zij niet in staat zijn om hun eigen wensen en behoeftes te vervullen.

Een andere belangrijke oorzaak is de hoge percentage van analfabetisme in Koerdistan, met name onder de vrouwelijke populatie, wat leidt tot gebrek aan dialoog binnen de gezinnen. Dit leidt tot onwetendheid, het niet realiseren van eigen rechten en plichten en niet op de hoogte zijn van instanties voor vragen over gezinsproblemen en dergelijke.


Verder veroorzaakt de kloof tussen conservatisme en modernisme binnen de Koerdische maatschappij veel maatschappelijke problemen, vooral onder de zwakke groeperingen zoals vrouwen. De Koerdische samenleving wordt vooral beheerst door conservatieve normen, welke beperkte gedragscodes voorschrijven voor de individuen binnen de maatschappij. De opkomst van de technologie, de golf van globalisatie en het openstellen van de grenzen hebben deze conservatieve normen gebroken. Deze ingewikkelde toestand is gebeurd op een tijdstip dat de Koerdische maatschappij er nog niet klaar voor was, en jammer genoeg zijn vooral vrouwen die al een zwakke positie hadden binnen de maatschappij hier slachtoffer van geworden.

Tot slot hebben het gebrek aan gender-gevoeligheid en professionalisme van de publiekelijke instellingen ook een zeer negatieve invloed gehad op de ‘zelfverbrandingpraktijken’. Hieronder wordt meer aandacht aan dit punt besteed bij het bespreken van de rol van de overheid en de media in Zuid-Koerdistan.

De rol van de Koerdische overheid

Een fenomeen als ‘zelfverbranding’, waardoor honderden vrouwen en meisjes omkomen, is te groot om het slechts over te laten aan de vrouwenorganisaties en de NGO’s (Non-Gouvernmentele Organisaties). Het is de taak van de overheid om drastische maatregelen te nemen om dergelijke praktijken te verminderen. Echter, de passieve houding van de Koerdische overheid en de langzame maatregelen hebben tot nu toe nauwelijks resultaat geboekt om deze pijnlijke praktijk te verminderen. Het Koerdische Parlement is tot nu toe niet eens bijeengekomen om specifiek deze praktijk te bespreken![5]De vertegenwoordigers van de bevolking zijn niet op de hoogte van de gevaarlijke gevolgen van deze praktijk op zowel de Koerdische maatschappij als op de Koerdische reputatie naar buiten toe! Deze passiviteit van de overheid kan niet los worden gezien van het gebrek aan gevoeligheid met betrekking tot geslacht (gender sensitiviteit) binnen de overheidsinstanties. Geweld tegen de vrouw, onder andere ook in de vorm van ‘zelfverbranding’ wordt beschouwd als slechts een privéprobleem waar de overheid weinig aan kan doen. Wij hebben echter met grote maatschappelijke problemen te maken, die drastische, preventieve maatregelen behoeven. De zelfverbrandinggevallen zijn niet louter persoonlijke problemen, het is echter uitgelopen tot een soort van epidemie binnen de Koerdische maatschappij die preventieve en effectieve maatregelen nodig heeft.

De rol van de Koerdische media

Met betrekking tot de vrouwelijke zelfverbrandinggevallen is de Koerdische media vooral in de vorm van nieuwsberichtgeving of reportage omgegaan met deze gevaarlijke vorm van zelfmoord. Deze berichten vinden vaak plaats op de eerste pagina’s van de kranten of op webpagina’s. De Wereld Gezondheid Organisatie (WGO) heeft speciale journalistieke richtlijnen opgesteld over op welke wijze zelfmoordberichten gepubliceerd moeten worden.[6] Een van de belangrijkste richtlijnen is dat een zelfmoordbericht niet als een sensationele en aantrekkelijke titel, en vooral niet op de eerste pagina geplaatst mag worden. Ook moet erbij vermeld worden dat het slachtoffer psychische problemen had. Deze richtlijnen hebben tot functie het verminderen van een eventuele kans dat anderen dezelfde soort zelfmoordpoging na zullen doen. Over Zuid-Koerdistan is er echter een sterke mening dat de herhaalde gevallen van zelfverbrandingen juist komen door de media. Dit blijkt vooral het geval te zijn bij de jongere slachtoffers.
Onderwerpen als geweld tegen de vrouw en vooral ‘zelfverbranding’ zijn en mogen echter geen middel voor de media worden om de overheid mee af te kraken. Dit zijn serieuze maatschappelijke problemen die elke individu beïnvloeden. Het is de verantwoordelijkheid van alle publiekelijke instellingen om voorzichtig deze problemen aan te kaarten. De Koerdische media had zich wellicht daarom beter kunnen focussen op de educatieve campagnes met het doel om dergelijke praktijken af te keuren door de boodschap uit te dragen dat ‘zelfverbranding’ verwoesting van de maatschappij betekent en niet het oplossen van een persoonlijk probleem.

Conclusie

De herhaaldelijke gevallen van zelfverbranding weerspiegelen de langdurige zwakke positie van de Koerdische vrouwen binnen de maatschappij. Dit is het resultaat van talloze sociale en culturele onderdrukkingen, die niet langer acceptabel zijn volgens de moderne normen. De oorzaken achter de zelfverbrandingen zijn niet zo eenvoudig om binnen een jaar of twee op te lossen. Deze oorzaken hebben duurzame maatregelen nodig, die gesteund moeten worden door de overheid en andere publiekelijke instellingen. Naast de introductie van vrouwvriendelijke wetsbepalingen, is er professionalisme op het gebied van gender- gerelateerde zaken nodig. Hiervoor is de samenwerking tussen de overheid, media, academici, de vrouwenorganisaties en andere NGO’s noodzakelijk. Het moet eindelijk doordringen dat zelfverbranding het verspillen van een belangrijke energiebron binnen de Koerdische maatschappij betekent. Een energiebron die nodig is om een gezonde en bewaakte nieuwe generatie voort te brengen!

Bronnen:
[1] Senay, S. (2008). Self burning of women, the disaster of a failed society. Xebat daily Journal, nr. 2799, 26 March 2008
[2] Groohi, B., Mackay Rossignol, A., Barrero, S. P. & Alaghehbandan, R. (2006). Suicidal Behavior by Burns Among Adolescents in Kurdistan, Iran: Crisis, Vol. 27(1)
[3] Bagli, M & Sev’er, A. (2003). Female and Male Suicides in Batman, Turkey: Poverty, Social Change, Patriarchal Oppression and Gender Links; Women’s Health and Urban Life, An International and Interdisciplinary Journal, Issue 2(1)
[4] Yahya, C. (2009). The Kurdish Women ‘Self Burning’ cases in the context o Women’s Human Rights. Ministry of Human Rights publication, nr.25, Kudistan
[5] Yahya, C. (2009). The Kurdish Women ‘Self Burning’ cases in the context o Women’s Human Rights. Ministry of Human Rights publication, nr.25, Kudistan
[6] WHO. (2000). Guidelines on Preventing Suicide for journalists and other professional groups

Lees meer van
Be Sociable, Share!

Korte URL: http://azady.nl/?p=724

Geplaatst door op 29 Dec 2009. Gearchiveerd onder Biografie. Je kan reageren of trackbacken RSS 2.0. You can leave a response or trackback to this entry

You must be logged in to post a comment Log in

Advertentie

Inloggen | Designed by Gabfire themes