8 maart: viering versus manifestatie(Dashne Moulood)


Het is weer zover. Een dag lang mogen we extra trots zijn op het feit dat wij vrouw zijn. Eén dag in het jaar wordt er wereldwijd extra aandacht besteed aan de positie van de vrouw. De Internationale Vrouwendag is een actiedag van de vrouwenbeweging, dat jaarlijks op 8 maart georganiseerd wordt. Clara Zetkin heeft op 8 maart 1910, in Kopenhagen, de Internationale Vrouwendag voor het eerst uitgeroepen. Hierbij stond het algemeen kiesrecht centraal. Sindsdien werden er op 8 maart in steeds meer landen vergaderingen en demonstraties gehouden, tot aan de Eerste Wereldoorlog.

In de jaren zestig, tegelijkertijd met de opleving van de feministische beweging, kwam de belangstelling voor de Internationale Vrouwendag weer terug. Sinds de jaren ’70 wordt hier dan ook jaarlijks aandacht aan besteed. In 1978 werd 8 maart door de Verenigde Naties als feestdag erkend. Sindsdien vieren veel vrouwenverenigingen in Nederland op 8 maart de Internationale Vrouwendag. De boodschap van deze dag is om de gemeenschappelijke strijdpunten van de vrouwenbeweging kenbaar te maken (Vunderink, 1989). Dit wordt zowel landelijk als internationaal georganiseerd aan de hand van diverse activiteiten. Tegelijkertijd komt het vijfduizend kilometer verderop dagelijks voor dat vrouwen zich onderdrukt voelen. De dag van 8 maart wordt door enkelen van hun herinnerd als de dag dat zij ervoor kozen om er een eind aan te maken…

Schrikbarende cijfers

Het geweld tegen en onder de vrouwen is in Zuid-Koerdistan nog schrikbarend hoog. Een onlangs verschenen rapport van het directoraat voor vrouwengeweld, onder toezicht van het Ministerie van Binnenlandse Zaken laat zien dat het aantal misdrijven tegen en onder de Koerdische vrouwen nog steeds zorgwekkend hoog is. Zo blijkt dat er in 2009 rondom Hawler- en het Soran district 37 vrouwen om het leven zijn gebracht. In het zelfde jaar werden 29 vrouwen in de regio Slemani en Garmian omgebracht. Rondom de regio Duhok ging het om 19 vrouwen. Dezelfde cijfers laten voor 2008 zien dat het in Hawler- en Soran district 52 vrouwen om het leven zijn gebracht. In Slemani en Garmian ging het, net zo als in 2009, om 29 vrouwen. Tenslotte blijkt dat in hetzelfde jaar 23 vrouwen om het leven zijn gebracht in de regio Duhok.

Dit is echter niet alles. Zo worden vrouwen niet alleen omgebracht, maar kiezen veel vrouwen er zelf voor om zich, op een verschrikkelijke manier, om te brengen, namelijk door middel van zelfverbranding. Het blijkt dat in 2009 maarliefst 414 vrouwen zich verbrand hebben. Dit waren er 151 vrouwen in Hawler, 188 in Slemani en Garmian en 75 in de regio Duhok. In vergelijking met 2008 gaat het hier om een stijging, aangezien er in dat jaar (2008) 382 gevallen van zelfverbranding geregistreerd zijn. Dit waren 163 gevallen in Hawler, 161 gevallen in Slemani en Garmian en ten slotte 58 gevallen in de regio Duhok.

Foto: Volkskrant

Vooral jongere, geschoolde vrouwen

Uit het artikel blijkt dat hier gaat om vrouwen met uiteenlopende kenmerken die er toch ervoor kiezen om een eind te maken aan het leven. Anderen zijn zich juist niet bewust van het feit dat zij gevaar lopen, maar die toch door middel van een misdrijf om het leven worden gebracht. Toch zijn er een aantal kenmerken die dankzij het onderzoek, een beter beeld geven van een gemiddelde vrouw die uiteindelijk slachtoffer wordt van (eergerelateerde) geweld.

Gebleken is dat ruim de meerderheid van deze vrouwen tussen de 14-31 jaar oud zijn. Slechts een klein deel van de slachtoffers zijn ouder dan 31 jaar. Opvallend is dat bijna driekwart van deze vrouwen enige vorm van educatie hebben gevolgd, waardoor zij als geschoold geregistreerd worden. Ondanks de kansen die educatie met zich mee kan brengen, belanden deze vrouwen dus in situaties waar zij zich niet meer uit kunnen redden. Dezelfde groep vrouwen (bijna 75%) plegen zelfmoord, terwijl de overige slachtoffers om het leven worden gebracht door, in de meeste gevallen, familieleden.

Ook is opvallend is dat ruim driekwart van de verbrandde vrouwen in het ziekenhuis aangeven dat zij zichzelf niet verbrand hebben. In plaats hiervan wordt het lot meestal als reden van verbranding opgegeven. Een verklaring hiervoor zou eer kunnen zijn. Zodra een vrouw met een zelfverbrandingspoging, met géén dood tot gevolg, opgevangen wordt komt eer en angst in beeld. Eer omdat men niet wil laten merken dat zij het slecht hebben of enige vorm van problemen binnenhuis zijn. En angst omdat de slachtoffers, in de meeste gevallen, bang zijn voor de familie en verdere misbruik. Helaas overlijdt ruim de helft van deze vrouwen.

Maatschappij is veroorzaker én oplossing

Steeds meer vrouwen worden door diverse organisaties opgevangen totdat zij er beter aan toe zijn. Slechts een klein deel van de misdrijven in 2009 (± 10%) is opgelost en blijft de meerderheid onder toezicht van lokale overheden. De niet omgekomen vrouwen belanden uiteindelijk weer bij de familie (± 75%), maar worden wel gedurende een vastgestelde periode intensief onder toezicht gehouden.

In de tussentijd gaan wij hier door met de feestelijke activiteiten, zien wij hoogopgeleide vrouwen toespraken geven, kijken we op tegen de succesvolle idolen, maar laten we de hulpzoekende vrouwen meestal buiten beschouwing. Iedere vrouw die aan enige vorm van dood of zelfverbranding denkt is er één te veel. De oorzaken van deze misdrijven liggen erg gevoelig in de Koerdische cultuur. Daarom is het vinden van een goede oplossing nog moeilijker. De maatschappij is in dit geval de veroorzaker én de oplossing voor dit probleem onder vrouwen. Het bieden van meer rechten, opheffen van taboes en vooral meer praten zou een hoop veranderingen in de positieve zin teweeg kunnen brengen. Immers, ieder mens is voor een vreedzame samenleving. Daarom zou men niet alleen op 8 maart, maar tijdens alle 365 dagen van het jaar moeten stilstaan bij hoe we elkaar moeten respecteren.

Bronnen:
[1] Roeleke Vunderink in Vrouwenlexicon. Tweehonderd jaar emancipatie van A-Z. Onder redactie van Hedy d’Ancona, Annemarie Kloosterman, Selma Leydesdorff, Anja van Oostrum, Dorien de Wit en Maggy Groenewald-Froger (eindredactie). Utrecht, uitgeverij Het Spectrum, 1989, (Scala-reeks).
[2] Directorate of trace violence against women (2009). Yearly Regional Report for 2009 “Social condition of women in Kurdistan Region”. Presidency of ministerial council Ministry of Interior, Hawler.

Dashne Moulood
Lees meer van Dashne Moulood
Be Sociable, Share!

Korte URL: http://azady.nl/?p=737

Geplaatst door op 8 Mar 2010. Gearchiveerd onder Biografie. Je kan reageren of trackbacken RSS 2.0. You can leave a response or trackback to this entry

You must be logged in to post a comment Log in

Advertentie

Inloggen | Designed by Gabfire themes