Hoogtepunt van de Burgeroorlog: 31 augustus 1996 (Diari Faraj)

Foto: Iraakse leger voor het Koerdische parlementsgebouw in Hawler (1-9-1996)

31 augustus, uit het jaar 1996, bemachtigde al gauw een plek in de Koerdische geschiedenis. Een geschiedenis die geen bekwame historici nodig heeft om goed vastgelegd te worden, want de beelden van die dag zijn veelzeggend genoeg. Een dag waarop één van de twee rivaliserende partijen uit Zuid-Koerdistan met behulp van het Iraakse leger plotseling de hoofdstad binnenstormde. Wat gebeurde er vóór en tijdens die dag? Wat waren de gevolgen?

Bloed vloeit (1966-1996)

Om de gebeurtenissen van 31 augustus 1996 goed te begrijpen, is het noodzakelijk om naar het jaar 1966 terug te gaan. In dat jaar bereikte de splitsing van de Koerdische revolutie onder leiding van Mustafa Barzani van de Democratische partij van Koerdistan(KDP) een dieptepunt. Jalal Talabani had met de toenmalige Iraakse regering een akkoord bereikt. Velen zagen, en zien nog steeds, dat akkoord als een verraad: de Koerdische peshmarga’s waren in hevige gevechten verwikkeld, terwijl Talabani en zijn aanhangers zich in de steden vrij konden bewegen. Na de ondergang van de revolutie en de oprichting van de Patriottische Unie van Koerdistan (PUK) onder leiding van Talabani in midden jaren zeventig, hadden de onenigheden tussen de KDP en de PUK een bloedige strijd tot gevolg, die van 1976 tot 1986 duurde. Na de volksopstand van 1991 en de verkiezingen die een jaar later volgden, werden de verhoudingen tussen beide partijen alsmaar slechter. Deze situatie duurde tot 1994, het jaar waarin de nieuwe Koerdische interne oorlog definitief van start ging. Aanvankelijk vonden de gevechten buiten de hoofdstad Hawler plaats, totdat de PUK een jaar later Hawler volledig in handen kreeg. Deze situatie duurde echter slechts tot 31 augustus 1996.

Saddam weer in Hawler

Op de ochtend van de genoemde dag werd een brief van de leider van KDP Mesoud Barzani, gericht aan de Iraakse ex-dictator Saddam Hussein, op de radio voorgelezen. In de brief verzocht Barzani de voormalige Iraakse dictator om militaire verstrekkingen naar Hawler te sturen. Het land verkeerde in shock, een nieuw historisch tijdperk was aangebroken, of beter gezegd: de opgebouwde historie van de Koerdische vrijheidsstrijd kreeg opeens een andere betekenis. Was het niet Saddam Hussein die een kwart miljoen Koerden, inclusief de mannen uit het gebied Barzan, uitroeide? Niemand kon het begrijpen en niemand kon het voorspellen. Toch gebeurde het.

De Iraakse tanks vielen massaal Hawler binnen. Duizenden kwamen om, vluchtten of verdwenen van de aardbodem. De trots van de Koerden, het gekozen parlement, werd door de beruchte Republikeinse Garde van Saddam Hussein bestormd. Het land was sprakeloos. Alleen de toenmalige president van de Verenigde Staten Bill Clinton kon het krachtig genoeg verwoorden: “Als ik een dergelijke actie had ondernomen, dan weet ik zeker dat mijn bodyguards het mij niet zouden hebben toegelaten”.

Afsluiting

In de geschiedenis van veel volkeren komen interne oorlogen voor. Misdaden worden begaan. Mensen raken ontheemd. Duizenden verliezen hun bezittingen. Velen raken hun geliefden kwijt. Velen worden gedwongen om hun geliefde land voor een onbekende bestemming te verruilen. Duizenden kinderen groeien op zonder vader. Vele vrouwen zullen zonder inkomsten hun families moeten zien te onderhouden. Vele dorpen en steden worden verwoest. Ongekend veel geld wordt aan wapens uitgegeven. Angst wordt gezaaid en repressie wordt uitgeoefend. Dit alles met het doel om aan de macht te blijven.

Vroeg of laat volgen er in beschaafde culturen rechtszaken tegen de betrokkenen. Hierbij wordt dan getoetst of er misdaden tegen de menselijkheid zijn begaan en of hoogverraad heeft plaatsgevonden. De schuldigen verdwijnen achter de tralies of bekennen schuld en vertrekken naar ballingschap. In het zuiden van Koerdistan verloopt alles echter geheel anders. Daar worden oorlogsleiders presidenten en zelfs (invloed)rijker met de dag. Kennelijk heeft de Koerdische Burgeroorlog, met als hoogtepunt 31 augustus 1996, niet alleen de geschiedenis bevlekt, maar ook het moraal van de bevolking ernstig verlamd. Leiders zijn immers het product van de samenleving.

Diari Faraj
Lees meer van Diari Faraj
Be Sociable, Share!

Korte URL: http://azady.nl/?p=770

Geplaatst door op 31 Aug 2010. Gearchiveerd onder Geschiedenis. Je kan reageren of trackbacken RSS 2.0. You can leave a response or trackback to this entry

2 reacties voor “Hoogtepunt van de Burgeroorlog: 31 augustus 1996 (Diari Faraj)”

  1. PlanetRose

    WTH ik heb nooit iets van die oorlog meegekregen en ik was in 96 2 jaar en pas in 97 naar NL gevlucht. Super droog, ik heb ook gewoon in de oorlog geleefd. Haha

  2. sardasht usman

    31-8-1996 is na de ashbatal van mala mustaffa de grootste verraad in het Koerdische geschiedenis. beiden zijn door bnamali barzani verricht.

    In een normaal land en gemeenschap, iedere levende wezen zal die afkeuren en op hen spugen. maar helaas in ons land, wordt dit misdaad door sommige mensen als een held ontvangen.

    Masoudi xaain, bombardeerde niet alleen de koerdische steden met de iraakse tanks.

    De belangrijkste wat iedereen hoort te weten, wat een hele grote betekenis heeft, Is dat hij met de Iraakse tanken, de Koerdische parlement bombardeerde en de Koerdische vlag er af haalde en de Iraakse vlag daarop zette. Dit is de meest schandaligst verraad wat je kan verrichten.

    Dit is absoluut de kern van verraad. Je eigen vlag weg halen, je symbool bombarderen en de vlag van je vijand er op zetten.

    Alleen deze misdaad is ruim voldoende, om hem levend te begraven, om hem live op tv verbranden, om hem en zijn hele gezien voor goed en altijd de prullenbak in te gooien.

    Ik hoef niet een krant nu te schrijven. maar een ding is zeker

    Wat er ook aan de hand is. Niks mag leiden tot een reden om je eigen volk te gaan vernietigen en dat heeft masodii xaain in 31-8-1996 gedaan.

    Hij heeft het koerdische volk vermoord, want in de tijd dat landen als Frankrijk, Duitsland, amerika overtuigd waren dat koerden een eigen staat kunnen leiden, deed masoudii jash deze misdad, wat iedereen duidelijk maakte dat de koerden onderling nooit zullen samen leven.

    De familie van barzani vormen al jaren lang een muur voor het Koerdische vrijheid/onafhankelijkheid. Er zal ook nooit een Koerdische staat komen zo lang deze familie nog bestaat of aan de macht zijn. Inshallah zal allah ons van deze ellende verlossen.

    zij noemen Sorranies, Sorai qundar. bijna heel koerdistan is sorrani. maar zij beschouwen ons als kontgevers.

    Elke koerdische beweging is door die familie verpest en vernietigd, Toen peshawa qazi muhammad de republiek van Koerdistan/mahabad verrichte mala mustafai ashbatali chi, mala mustafai dar jgara ging het voor hem verpesten en werd een spion voor de Iraanse Sha en kuste de handen van Sha.

    Toen frankrijk in 1994 een Koerdische staat wilde steunen en verrichten, barzani xaain, stuurde hushiaar zebari naar turkije en stelde hen op de hoogte van de plan van Frankrijk daar door ging dat niet door.
    zij hebben duizenden peshmarges vermoord, er is geen een koerdische partij dat niet door pdk aangevallen is. pkk, puk, komala, pdki, yakgrtu, komal, bzutnaai islami, hizbi shiwii, zahmat keshan, sociaalist. Iedereen.

    Deze familie wil geen rust voor het koerdische volk. ze willen met de vijanden blijven leven en het geld van onze volk stelen en zelf een high life hebben.

You must be logged in to post a comment Log in

Advertentie

Inloggen | Designed by Gabfire themes