"Dr. Masoud! Dr. Masoud! Dr. Masoud! Dr. Masoud! Dr. Masoud!", schreeuwt ze hardop. Ik begrijp niet helemaal wat ze bedoelt en mijn ouders zitten ook met vragende ogen te wachten op een toelichting van haar ouders. Haar vader rolt bijna om van het lachen. Het arme kind van drie heeft Dr. Barhem Saleh en Masoud Barzani door elkaar gehaald en er een fictieve leider van gemaakt.
Dat is het algemene beeld van Zuid-Koerdistan ten tijde van de verkiezingen in juli. Ouders die in het bijzijn van kinderen hun politieke voorkeur uiten – soms zelfs met de nodige scheldwoorden. Het gevolg is dat kinderen dit gaan overnemen; als kinderen eenmaal iets leren is het moeilijk om ze dit af te leren. Ik heb er in ieder geval niet om moeten lachen. Het deed mij eerder pijn om te zien hoe onze samenleving in Zuid-Koerdistan op een dusdanige manier van elkaar ontheemd raakt.
De verkiezingen waren niet te ontlopen; waar je ook kwam werd je meteen als eerste gevraagd voor welke partij je een voorkeur hebt. Als ik dan vervolgens antwoordde dat ik zoiets liever voor mijzelf houdt, werd ik met een scheef oog aangekeken. Wat dat betreft heb ik zeer veel bewondering voor de omgangsregels in Groot-Brittannië. Gesprekken over politieke en religieuze voorkeuren zijn 'not done'! Waarom zou iemand überhaupt moeten weten voor welke partij ik kies. Zou je mij als een ander mens benaderen als je dat wel zou weten? Blijkbaar wel.
Met eigen ogen heb ik gezien hoe families van elkaar vervreemd raken door verschillende voorkeuren voor politieke partijen. Het doet mij denken aan het begin van de conflicten tussen de Democratische Partij van Koerdistan en de Patriottische Unie van Koerdistan dat zich in de jaren negentig afspeelde. Het verschil is dat de vervreemding tegenwoordig zelfs binnen families voorkomt en dus niet eens zozeer tussen steden of dorpen. Ik voel dat er iets groots op komst is. Ik vrees dat de uitslagen van de afgelopen verkiezingen nog lang niet het einde van deze veranderingen zijn.
De Regionale Regering van Koerdistan (KRG) heeft een hectisch jaar achter de rug. De komst van de Lijst Verandering van Nashirwan Mustafa heeft heel Zuid-Koerdistan op zijn kop gezet. Een 'wake-up call' zou je het kunnen noemen. Of dit op een positieve of negatieve manier is gebeurd, laat ik lekker over aan de lezer. Feit blijft dat er wederom een scheur is ontstaan in onze gemeenschap. Een scheur die ook deze keer niet zo eenvoudig te repareren is.
Korte en krachtige column, je slaat de spijker op zijn kop! Ik was al lange tijd aan het wachten op iemand die het zou durven uit te spreken, die eindelijk de vinger op de zere plek legt als het gaat om de situatie in Zuid-Koerdistan rondom de verkiezingen.
Bedankt voor je heldere en goed opgebouwde column! Ik kan je woorden alleen maar beamen.
Ik ben een voorstander van Gorran. Ja, de lijst die nu 25 zetels heeft van 111 zetels in Koerdistan. De oppositie heeft mensen wakker geschud, dat moet iedereen toegeven en erkennen. Alleen ik ben nu inderdaad ook bang dat er zo'n kloof ontstaan is tussen de PUK'er en de Gorran'ers, dat het inderdaad niet te repareren valt. Wiens schuld is het, kan ik niet zeggen. Het is de schuld van ons allemaal. De Koerden hebben het laten gebeuren, ongeacht welke partij.
Ik voorspel dat dit tijdens de Iraakse verkiezingen in jan. volgende jaar zal escaleren in bloedbad tussen de oppositie en PUK. En wie kijk vrolijk toe? De familie Barzani; bnamale...
Ik ben het eens met de schrijfster, willen wij democratie dan moeten wij daar ook bewust mee omgaan en niet onszelf laten scheiden door politieke waanzin. Oppossitie is zeker goed, maar een herhaling van medio jaren '90 niet!!
Ik lees hett nu weer, en wilde graag nog even kwijt dat ik de term "vervreemd raken van elkaar" echt subliem gekozen vind... Zegt precies waar het op slaat!
Geplaatst door 
