"Goedenavond, kunt u misschien wat missen voor het Rode Kruis?" Deur na deur ging ik afgelopen week langs bij mensen om geld op te halen voor het Rode Kruis. Ik was blij met mijn stratenlijst, want in één van de straten waar ik langs moest gaan stonden alleenstaande huizen. "Kassa!" dacht ik toen. Tot mijn verbazing was het tegendeel waar. Ik ben langs twintig huizen gegaan en maar een enkeling van hen heeft wat in mijn bus gegooid. "Ik doe daar niet aan" of "ik heb al gestort" waren de meest voorkomende loze kreten die ik te horen kreeg. Ook was er sprake van een soort wantrouwen. Dat voelde ik. Vooral als ze het geld in de bus gooiden. Ze keken of het geld wel daadwerkelijk in de bus terecht kwam, want dat was dan voor hen de bevestiging dat het goed zat. Af en toe leek het net alsof ik een soort gat in de bus had gemaakt, waarna deze muntjes via een buis in mijn broekzak terecht konden komen.
Eén van hen ging zelfs te ver. Nadat ik had gevraagd of hij wat kon missen voor het Rode Kruis keek hij mij verbaasd aan en vroeg: "Doen jullie dit ook?" Eerst wist ik niet wat hij bedoelde. Vervolgens vroeg de man: "Jullie allochtonen, collecteren jullie ook?" Met een mond vol tanden stond ik daar. Ik was zo verbaasd dat ik niet meer wist wat ik deed. Daarom gaf ik hem een papiertje waarmee hij iets kon winnen, ook al had hij niet gedoneerd. En met een nog verbaasder gevoel liep ik weg.
Ondanks mijn gevoel besloot ik om nog langs één huis te gaan. Daar stond ik dan voor een prachtige bordeauxkleurig houten deur. De deur had een oud goudkleurige klopper met een leeuwenhoofd erop. Ik klopte aan en voor ik het wist ging de deur open. Daar stond ze dan. Een prachtige slanke vrouw met bruin haar en bruine ogen. "Goedenavond, wat kan ik voor je doen?" vroeg ze. Even wist ik niet wat ik zeggen moest. Ik verdronk in haar mooie bruine ogen. Gelukkig kwam ik snel weer bij en met een brede glimlach op mijn gezicht én extra veel lucht in mijn longen vroeg ik: "Een hele goedenavond mevrouw, heeft u misschien wat over voor het Rode Kruis?" Stiekem hoopte ik dat mijn glimlach en iets te breed geworden borstkas indruk zou maken. Niet omdat ik haar leuk vond, maar zodat ze wat in mijn bus zou gooien. Toen kwamen de woorden uit haar mond. "Nee, ik doe daar niet aan. Ik heb het zelf ook krap." Ik kon mijn oren niet geloven. Vijftig cent, dat was meer dan genoeg geweest, maar nee.
Vervolgens belde ik aan bij haar getinte buurvrouw van ongeveer 35 jaar. In gebrekkig Nederlands vroeg ze wat ik kwam doen. Ik probeerde haar op allerlei manieren uit te leggen wat ik kwam doen. Mijn eerste gedachte was: "Had ik maar niet aangebeld!" Het is moeilijk om aan iemand die de taal niet spreekt uit te leggen dat je geld komt ophalen. Toch begreep ze het na een kwartier, waarna de deur dicht ging. Wat moet ik doen? Moet ik nou weggaan of wachten? Toen ging de deur weer open. Zij haalde een briefje van vijf naar buiten en stopte het in de bus!
Na het bedanken liep ik met verbazing weg. Mijn verbazing ging deze keer gepaard met vreugde. Het leek alsof de wolken verdwenen en de zon begon te schijnen. Ik besefte dat je mensen nooit moet beoordelen op hun verpakking, maar op hun inhoud. Het is beter om tijd te nemen voor het begrijpen van iemand in plaats van generaliserend weg te lopen. Dit is iets wat in veel culturen voorkomt en dus ook in de Koerdische cultuur. Men beoordeelt zijn mede Koerd te snel op hoe hij eruit ziet en op wat hij doet.
Als Koerd-zijnde verwachten wij dat studenten die geneeskunde, rechten, bouwkunde of tandheelkunde studeren de beste zijn. Daarnaast wordt er van zulke jongeren veel meer geaccepteerd. Dit hoort niet zo te zijn, immers ook deze jongeren maken fouten en zijn ook deze jongeren beïnvloedbaar.
Wat ik de laatste jaren geleerd heb is de uitdaging aan te gaan om af en toe buiten de menselijke verwachtingen te gaan kijken én tijd te nemen voor een ander. Zo heb ik geleerd dat de inschakeling van de automatische piloot om zo door het leven gaan, niet altijd even verstandig is.
" Als Koerd-zijnde verwachten wij dat studenten die geneeskunde, rechten, bouwkunde of tandheelkunde studeren de beste zijn. Daarnaast wordt er van zulke jongeren veel meer geaccepteerd. Dit hoort niet zo te zijn, immers ook deze jongeren maken fouten en zijn ook deze jongeren beïnvloedbaar."
AMEN!!
Ik heb ook vaak genoeg hoopopgeleiden gezien, die op sociaal/emotioneel gebied behoorlijk achterlijk waren en niets zinnigs wisten te zeggen over de dingen die in het leven er echt toe doen!!! En toch krijgen zijn van onze koerdische maatschapij de goedkeuring om zich arrogant te gedragen en denigrerend over anderen te praten omdat zij 'een hoge status hebben' . Hoge status ammehoela, die verdien je niet als je je als een kwal gedraagt door neerbuigend te doen naar anderen toe!!
Dus Hawbir, bedankt dat je met deze column de vliegende egotrippers weer even richting aarde & realiteit brengt
Geplaatst door 
